Przejdź do zawartości

niewinny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

niewinny (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ɲɛˈvʲĩnːɨ], AS: [ńevʹĩ•ny], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• gemin. ⓘ
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który nie popełnił czegoś złego; taki, który nie ma winy
(1.2) taki, który nie zna zła, postępuje czysto, jest nieskalany
(1.3) taki, który nie ma poważnych konsekwencji
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Znowu zamęczyłeś jakieś niewinne stworzenie, byle tylko zadość uczynić ślepemu instynktowi[1].
(1.3) Kiedy Gabriela z czysto siostrzanej, niewinnej ciekawości spytała: - Kto mówi? - usłyszała w odpowiedzi: - O, przepraszam[2].
składnia:
kolokacje:
(1.2) niewinne dziecko
(1.3) niewinny żart • niewinna zabawa
synonimy:
(1.1-2) czysty, Bogu ducha winien
(1.2) bezgrzeszny, nieskalany, dziewiczy
(1.3) niegroźny
antonimy:
(1.1) winny
(1.2) zepsuty
(1.3) groźny
hiperonimy:
(1.3) bagatelny, nieszkodliwy
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. niewinność ż, niewiniątko n, uniewinnienie n, uniewinnianie n
czas. uniewinniać ndk., uniewinnić dk.
przysł. niewinnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Sławomir Mrożek, Teatr 3 (Lis aspirant 1978, Lis filozof 1977, Polowanie na lisa 1977, Serenada 1977, Garbus 1975, Emigranci 1974), 1974, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. ↑ Małgorzata Musierowicz, Dziecko piątku, 1993, Narodowy Korpus Języka Polskiego.