apozycja
Przejrzana
apozycja (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. określenie rzeczownikowe (przydawka rzeczowna) pozostające w związku zgody z wyrazem określanym (rzeczownikiem lub zaimkiem osobowym) co do przypadka i liczby[1][2]; zob. też apozycja (językoznawstwo) w Wikipedii
- (1.2) biol. proces przyrostu błony komórkowej polegający na odkładaniu się nowych warstw na jej powierzchni[3]; zob. też apozycja (biologia) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik apozycja apozycje dopełniacz apozycji apozycji / przest. apozycyj celownik apozycji apozycjom biernik apozycję apozycje narzędnik apozycją apozycjami miejscownik apozycji apozycjach wołacz apozycjo apozycje
- przykłady:
- (1.1) Szczególnym typem postpozycji jest tzw. apozycja — przydawka rzeczowna występująca zawsze po rzeczowniku (lub zaimku osobowym)[4].
- (1.2) Powiększanie błony przez apozycję może odbywać się we wszystkich lub tylko w niektórych komórkach, co zmienia kształt komórki[3].
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) dopowiedzenie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. pozycja ż, prepozycja ż, postpozycja ż, opozycja ż, kompozycja ż
- przym. apozycyjny, pozycyjny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. appositio → przyłożenie[1][2]; łączenie, przydawanie[3]
- uwagi:
- (1.1) Przykłady apozycji to: miasto Kraków[1]; za króla Stasia[1]; Warszawa, stolica Polski[5].
- tłumaczenia:
- źródła:
- 1 2 3 4
Hasło „apozycja” w: Encyklopedia PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN. - 1 2 Hasło „apozycja” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- 1 2 3 Hasło „apozycja” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ Alicja Nagórko, Zarys gramatyki języka polskiego, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Encyklopedia powszechna: encyklopedyczny słownik języka polskiego od a do z, uniwersalna encyklopedia od A do Z, red. nacz. Tomasz Michałowski, Maria Danuta Krajewska, Marek Gumkowski, Larousse Polska, Wrocław 2006, ISBN 83-89771-51-9.
