còrda
Aparéncia
Occitan
Etimologia
Prononciacion
- lengadocian, gascon /ˈkɔɾðo̞/
- provençau /ˈkɔʀdə/
- escotar « còrda »
Sillabas
còr|da
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| còrda | còrdas |
| [ˈkɔɾðo̞] | [ˈkɔɾðo̞s] |
còrda femenin





- Ensemble de fials o fibras de cambe, coton, … que trenats fòrman un còs cilindric, flexible, d'espessor cambiadissa.
- Lo seguèron los soldats. Anèron quèrre Doloria dins la cambra. La liguèron amb de còrdas de cambe e la davalèron al pus prigond de las fondacions. «Contes de Viaur», (Joan Bodon), 1952
- (suplici) Instrument de suplici per penjar lo condemnat: forca
- Los jutges trantalhan solament entre lo fuòc, la ròda o la còrda. «La quimèra», (Joan Bodon), 1974
- (Musica) Fial de budèl o de metal, etc., qu’òm tiba sus unes instruments de musica e qu’òm fa sonar amb lo dets, o amb un arquet, o amb de tòcas, etc.
- Aquí, sobre un mòde minor, se doblavan la guitarra dotze còrdas de Richard mai lo dulcimer de Jones, contrafaiçon enganaira del sitar indian. «Ciutats», (Joan Ros), 2008
- (Anatomia) Ligament inferior de la glòta, que produtz lo son de la votz: còrda vocala
- … me diguèt qu'existisson d'unes procediments modèrnes revolucionaris (d'aparelhs d'aerosòls, de rais lasèr, etc.) que fan de meravilhas pels problèmas de còrdas vocalas. Soi estonat que me los ajan pas prepausats,… «Los fadinèls», Joan Escafit, 2000
- (Geometria) Segment que jònh los dos tèrmes d’un arc, en particular d’un arc de cercle.
- (Fisica, teoria de las còrdas) Constituent ultim de la matèria encsra ipotetic del diamètre de l’escala de Planck.
- (Espòrts ipics) Costat interior de la pista d'un ipodròm, materializada per una liça, una barralha o de marcas e per extension costat interior de pista de correguda.
Derivats
Locucions derivadas
Vocabulari aparentat
Còrda pichona
Traduccions
| fial trenat | |
|---|---|
| còrda d’un instrument de musica | |
|---|---|
| geometria | |
|---|---|
| còrda de l’ipodròm | |
|---|---|
Forma de vèrb
còrda