Michael Carrick
| Michael Carrick | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
.jpg) | ||||||||
Carrick bij Middlesbrough, 2025 | ||||||||
| Persoonlijke informatie | ||||||||
| Volledige naam | Michael Adrian Carrick | |||||||
| Geboortedatum | 28 juli 1981 | |||||||
| Geboorteplaats | Wallsend, Engeland | |||||||
| Nationaliteit | Engelse | |||||||
| Lengte | 188 cm | |||||||
| Been | Rechts | |||||||
| Positie | Middenvelder | |||||||
| Clubinformatie | ||||||||
| Voetbalcarrière geëindigd in 2018 | ||||||||
| Huidige club |  Manchester United | |||||||
| Functie | Hoofdtrainer | |||||||
| Contract tot | 30 juni 2028 (optie +1 jaar) | |||||||
| Jeugd | ||||||||
| ||||||||
| Senioren | ||||||||
| ||||||||
| Interlands | ||||||||
| ||||||||
| Getrainde teams | ||||||||
| ||||||||
| ||||||||
Michael Adrian Carrick (Wallsend, 28 juli 1981) is een Engels voormalig profvoetballer en voetbaltrainer. Als speler kwam hij uit voor West Ham United, Swindon Town, Birmingham City, Tottenham Hotspur, Manchester United en als international van het Engels voetbalelftal. Sinds januari 2026 is Carrick de hoofdtrainer van Manchester United.
Clubcarrière
[bewerken | brontekst bewerken]West Ham United
[bewerken | brontekst bewerken]Carrick begon als vijfjarige te voetballen bij Wallsend Boys Club en maakte na elf jaar de overstap naar het onder 18-elftal van West Ham United. Voorafgaand aan het seizoen 1999/00 schoof Carrick door naar het eerste elftal van de Londense club. Op 28 augustus 1999 maakte hij tegen Bradford City zijn debuut voor West Ham. Vervolgens werd hij tussen november 1999 en maart 2000 tweemaal uitgeleend. Tot de winterstop speelde hij zes wedstrijden voor Swindon Town, waar hij tweemaal in scoorde, na de winterstop speelde hij twee wedstrijden voor Birmingham City. Vervolgens keerde hij in april terug bij West Ham, waar hij op 22 april tegen Coventry City zijn eerste doelpunt op het hoogste niveau maakte voor West Ham. Hij eindigde zijn eerste seizoen met zeventien wedstrijden en drie doelpunten voor drie verschillende clubs. Ook won hij dat seizoen West Ham United de UEFA Intertoto Cup als een van drie winnaars door een 1–3 finalewinst op FC Metz, hoewel Carrick slechts in de tweede wedstrijd eenmaal één minuut inviel. Hij werd door de supporters uitgeroepen tot Young Player of the Year bij West Ham.
Carrick begon het seizoen 2000/01 als basisspeler bij West Ham United. Dat seizoen miste hij slechts vijf wedstrijden in alle competities en speelde hij 39 wedstrijden. Dat seizoen werd hij genomineerd voor PFA Young Player of the Year, samen met teamgenoot Joe Cole, maar de prijs ging naar Liverpool-middenvelder Steven Gerrard. Hij won wel de prijs bij zijn eigen team, voor het tweede jaar op rij. In het seizoen 2001/02 eindigde hij met 32 wedstrijden en een liesblessure waardoor hij niet meer ging naar het WK 2002 met Engeland.
In het seizoen 2002/03 vertrokken veel grote namen als Joe Cole, Frédéric Kanouté en Jermain Defoe, nadat West Ham degradeerde uit de Premier League. Carrick besloot te blijven en eindigde vierde in de First Division, waarna in de finale verloren werd van Crystal Palace. Carrick werd opgenomen in het PFA Team of the Year, maar vertrok bij West Ham. In totaal speelde hij 159 wedstrijden voor de club, waarin hij goed was voor zes goals en zes assists.
Tottenham Hotspur
[bewerken | brontekst bewerken]In augustus 2004 vertrok Carrick na zes seizoenen West Ham United naar Tottenham Hotspur, dat iets meer dan vier miljoen euro voor hem neerlegde. Op 18 oktober maakte hij tegen Portsmouth zijn debuut voor de Spurs. Als defensieve middenvelder kwam hij in zijn eerste jaar tot acht assists in 38 wedstrijden. Op 3 december 2005 scoorde hij in zijn 51'ste wedstrijd voor Spurs zijn eerste doelpunt in een 3-2 overwinning op Sunderland. In twee jaar kwam Carrick tot 75 wedstrijden voor Tottenham Hotspur, waarin hij goed was voor twee goals en elf assists.
Manchester United
[bewerken | brontekst bewerken]In juli 2006 vertrok Carrick na twee seizoenen Tottenham Hotspur naar Manchester United, dat 27 miljoen euro voor hem betaalde.[1] Daar werd hij gezien als de vervanger van de vertrekkend captain Roy Keane, wiens rugnummer 16 hij ook overnam. Op 23 augustus maakte hij tegen Charlton Athletic zijn debuut voor zijn nieuwe club. Op 13 september maakte hij tegen Celtic zijn debuut in de Champions League. Op 13 januari 2007 scoorde hij tegen Aston Villa zijn eerste doelpunt voor de club. Op 10 april scoorde hij twee doelpunten in een 7-1 overwinning op AS Roma in de kwartfinale van de Champions League, waarin AC Milan in de volgende ronde te sterk bleek. Wel werd Carrick met Manchester United kampioen dat seizoen, nadat de club bijna het hele jaar bovenaan stond. Carrick speelde 52 wedstrijden in zijn eerste seizoen voor de club en kwam tot zes goals en vier assists.
In zijn tweede seizoen won Carrick drie prijzen. Manchester United begon het seizoen met het winnen van de FA Community Shield tegen Chelsea op strafschoppen, waarin Carrick net als Wayne Rooney en Rio Ferdinand hun penalty benutte en alle drie de Chelsea-penalty's mis zag gaan. Vervolgens prolongeerde Carrick de Premier League-titel en tot slot stond Carrick op 21 mei 2008 in de finale van de Champions League. Opnieuw werd op penalty's gewonnen van Chelsea. Carrick benutte de tweede United-penalty en zag uiteindelijk Edwin van der Sar de zevende penalty van Nicolas Anelka stoppen.
De gewonnen Community Shield tegen Portsmouth in augustus 2008 betekende Carrick zijn 100'ste United-wedstrijd in minder dan twee jaar. Hij miste in het begin van het seizoen een aantal wedstrijden door een enkelblessure, maar nam in december wel deel aan het WK voor clubs in 2008, vanwege de winst van de Champions League. Op 21 december 2008 trof Manchester United het Ecuadoraanse LDU Quito in de finale, waarin Manchester United-aanvaller Wayne Rooney in de 73'ste minuut het enige doelpunt wist te scoren. Hiermee won Manchester United, na de wereldbeker in 1999, voor de tweede keer in de clubhistorie de wereldtitel voor clubs. Dat seizoen bereikte Carrick met Manchester opnieuw de finale van de Champions League, maar verloor die ditmaal van FC Barcelona (2–0). Wel werd voor het derde seizoen de Premier League gewonnen, terwijl ook de EFL Cup een prooi was voor United.
In 2009/10 was de EFL Cup de enige prijs, want in de competitie moest het de titel laten aan Chelsea, dat met één punt verschil landskampioen werd. Dat seizoen speelde Carrick door blessureleed van teamgenoten noodgedwongen een aantal wedstrijden als centrale verdediger. Het jaar erop werd Carrick voor de vierde keer in zijn carrière landskampioen met Manchester United. Ook stond het opnieuw in de finale van de Champions League tegen FC Barcelona, maar opnieuw was de Spaanse grootmacht te sterk.
In het seizoen 2011/12 werd Carrick met United in een krankzinnige seizoensontknoping op doelsaldo geen kampioen, maar ging de prijs voor het eerst naar stadsgenoot en rivaal Manchester City. Dat seizoen speelde hij wel zijn 250'ste wedstrijd voor Manchester United, tegen Newcastle United op 4 januari 2012. Het seizoen erop werd Carrick voor de vijfde keer kampioen van Carrick, waarna hij in de laatste competitiewedstrijd tegen West Bromwich Albion voor het eerst de aanvoerdersband mocht dragen. Het was bovendien de laatste wedstrijd van succescoach Sir Alex Ferguson.
In het eerste seizoen met nieuwe trainer David Moyes kon Manchester United bij lange na niet dezelfde hoogtes bereiken als de jaren ervoor en eindigde het zevende, de laagste eindklassering sinds 1990. Wel werd nog de Community Shield gewonnen, voor de vijfde keer sinds Carrick zijn komst. In het seizoen 2014/15 speelde hij voor het eerst sinds 2000 minder dan twintig wedstrijden in een competitieseizoen (achttien) en minder dan 25 in alle competities. Dat kwam door drie verschillende enkel- en kuitblessures. Wel eindigde Manchester United onder nieuwe trainer Louis van Gaal de topvier, waardoor de club zich wel weer kwalificeerde voor de Champions League.
Onder Van Gaal won Carrick in het seizoen 2015/16 de FA Cup, pas voor de eerste keer in zijn carrière, door in de finale Crystal Palace te verslaan. Carrick speelde de volledige 120 minuten en zag Jesse Lingard in de verlenging de winnende goal scoren. In het seizoen 2016/17 won Carrick onder nieuwe trainer José Mourinho op 24 mei 2017 de Europa League door in de finale met 0–2 te winnen van Ajax. Lingard kwam gedurende dat toernooi in zeven wedstrijden in actie, maar zat in de finale zonder in te vallen op de bank. Hij speelde 38 wedstrijden in alle competities. In januari 2018 liet Carrick weten het na het seizoen 2017/18 voor gezien te houden als profvoetballer.[2] Dat seizoen speelde hij namelijk nog maar vijf wedstrijden. De gewezen aanvoerder sloot daarna aan bij de technische staf van manager José Mourinho.[3]
Clubstatistieken
[bewerken | brontekst bewerken]| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Beker | Europees | Totaal | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Dlp. | Dlp. | Wed. | Dlp. | |||
| 1999/00 | West Ham United | Premier League |
8 | 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 9 | 1 |
| → Swindon Town | First Division | 6 | 2 | 0 | 0 | – | 6 | 2 | ||
| → Birmingham City | 2 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | ||||
| 2000/01 | West Ham United | Premier League | 33 | 1 | 8 | 0 | 41 | 1 | ||
| 2001/02 | 30 | 2 | 2 | 0 | 32 | 2 | ||||
| 2002/03 | 30 | 1 | 4 | 0 | 34 | 1 | ||||
| 2003/04 | First Division | 38 | 1 | 5 | 0 | 43 | 1 | |||
| 2004/05 | Tottenham Hotspur | Premier League | 29 | 0 | 9 | 0 | 38 | 0 | ||
| 2005/06 | 35 | 2 | 2 | 0 | 37 | 2 | ||||
| 2006/07 | Manchester United | 33 | 3 | 7 | 1 | 12 | 2 | 52 | 6 | |
| 2007/08 | 31 | 2 | 6 | 0 | 12 | 0 | 49 | 2 | ||
| 2008/09 | 28 | 4 | 5 | 0 | 10 | 0 | 43 | 4 | ||
| 2009/10 | 30 | 3 | 6 | 1 | 8 | 1 | 44 | 5 | ||
| 2010/11 | 28 | 0 | 5 | 0 | 11 | 0 | 44 | 0 | ||
| 2011/12 | 30 | 2 | 4 | 0 | 7 | 0 | 41 | 2 | ||
| 2012/13 | 36 | 1 | 5 | 0 | 5 | 1 | 46 | 2 | ||
| 2013/14 | 29 | 1 | 4 | 0 | 7 | 0 | 40 | 1 | ||
| 2014/15 | 18 | 1 | 2 | 0 | – | 20 | 1 | |||
| 2015/16 | 28 | 0 | 6 | 0 | 8 | 0 | 42 | 0 | ||
| 2016/17 | 23 | 0 | 8 | 1 | 7 | 0 | 38 | 1 | ||
| 2017/18 | 2 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 5 | 0 | ||
| Totaal | 524 | 27 | 91 | 3 | 88 | 0 | 706 | 30 | ||
Interlandcarrière
[bewerken | brontekst bewerken]Op 24 mei 2001 maakte Carrick zijn debuut in het Engels voetbalelftal onder bondscoach Sven-Göran Eriksson in een oefeninterland tegen Mexico (4–0 winst), als vervanger voor David Beckham.[4] Op 28 mei 2005, vier jaar later, volgde zijn eerste basisplaats tegen de Verenigde Staten. Carrick werd door Eriksson meegenomen naar het WK 2006. Hij speelde één wedstrijd, de volledige negentig minuten in de achtste finale tegen Ecuador.
Vier jaar later nam Fabio Capello hem ook mee naar het WK 2010 in Zuid-Afrika, waar hij geen speeltijd kreeg. Carrick was sowieso weinig basisspeler vanwege de gouden generatie van Frank Lampard, Steven Gerrard, Paul Scholes en David Beckham die wel basisspeler waren in de jaren 10. Hoewel Carrick zesmaal in actie kwam in het kwalificatietoernooi, werd hij door bondscoach Roy Hodgson niet meegenomen naar het wereldkampioenschap in 2014. Hij kwam uiteindelijk tot 34 interlands en speelde op 13 november 2015 tegen Spanje zijn laatste interland.
Erelijst als speler
[bewerken | brontekst bewerken]| Competitie | ||||
|---|---|---|---|---|
| Aantal | Jaren | |||
| West Ham United | ||||
| UEFA Intertoto Cup | 1x | 1999 | ||
| Manchester United | ||||
| UEFA Champions League | 1x | 2007/08 | ||
| UEFA Europa League | 1x | 2016/17 | ||
| FIFA Club World Cup | 1x | 2008 | ||
| Premier League | 5x | 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2010/11, 2012/13 | ||
| FA Cup | 1x | 2015/16 | ||
| Football League Cup/EFL Cup | 3x | 2008/09, 2009/10, 2016/17 | ||
| FA Community Shield | 6x | 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2016 | ||
Trainerscarrière
[bewerken | brontekst bewerken]Assistent
[bewerken | brontekst bewerken]Na zijn voetbalcarrière werd Carrick assistent-trainer bij Manchester United onder leiding van José Mourinho, na het vertrek van Rui Faria. Hij werkte met Mourinho tot diens vertrek op 18 december 2018 en werkte daarna samen met Ole Gunnar Solskjær tot zijn ontslag op 20 november 2021. Op 21 november 2021, nadat Ole Gunnar Solskjær was ontslagen als trainer, werd Carrick benoemd tot interim-trainer.[5] Hij had drie wedstrijden de leiding en bleef daarin ongeslagen tegen Villarreal (0-2), Chelsea (1-1) en Arsenal (3-2). Desondanks bleef het bij een interim-aanstelling en maakte Ralf Rangnick het seizoen af. Daarop kondigde Carrick zijn vertrek bij Manchester United aan.[6]
Middlesbrough
[bewerken | brontekst bewerken]Op 24 oktober 2022 werd Carrick aangesteld als hoofdtrainer van Middlesbrough. Ten tijde van zijn aanstelling stond Middlesbrough met zeventien punten in zestien wedstrijden 21'ste in de Championship, één plek boven de degradatieplekken. Carrick won 16 van zijn eerste 23 wedstrijden en hielp de club klimmen op de ranglijst. Hij werd genomineerd voor de prijs van EFL Champions Manager van de Maand November. In Maart 2023 won hij de prijs door tien punten te pakken in vier wedstrijden. Uiteindelijk eindigde hij dat seizoen met Boro vierde, waarna in de finale van de play-offs om promotie naar de Premier League werd verloren van Coventry City.
In zijn tweede seizoen met Middlesbrough, werd de halve finale van de EFL Cup gehaald, voor het eerst sinds ze in 2004 het toernooi wonnen. In de competitie eindigde Boro achtste. Aan het einde van het seizoen tekende Carrick voor drie jaar bij. Zijn dienstverband eindigde op 4 juni 2025, toen opnieuw promotie naar de Premier League werd gemist en de club tiende eindigde.[7]
Manchester United
[bewerken | brontekst bewerken]Op 13 januari 2026 werd Carrick, in eerste instantie tot het einde van het seizoen, de nieuwe trainer van Manchester United na het ontslag van Rúben Amorim. Vier dagen later debuteerde hij in de derby tegen Manchester City met een 2-0 overwinning. Het was de eerste thuisoverwinning op de rivaal sinds januari 2023. Ook zijn tweede wedstrijd tegen koploper Arsenal werd met 3-2 winnend afgesloten. Het was de 100'ste overwinning op Arsenal en de eerste uitoverwinning op Arsenal sinds december 2017. Onder Carrick eindigde Manchester United als derde in de Premier League, waarmee deelname aan de Champions League werd bereikt. Hij werd bovendien genomineerd voor Premier League Manager of the Season. Na het seizoen maakte de club bekend door te gaan met Carrick en hem een contract voor twee seizoenen te geven.
Statistieken als trainer
[bewerken | brontekst bewerken]| Team | L. | Van | Tot | Record | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wed. | Gew. | Gel. | Ver. | DV | DT | DS | % Gew. | ||||
| Manchester United (a.i.) | |
21 november 2021 | 3 december 2021 | 3 | 2 | 1 | 0 | 6 | 3 | +3 | 66.67 |
| Middlesbrough | 25 oktober 2022 | 4 juni 2025 | 136 | 63 | 24 | 49 | 220 | 177 | +43 | 46.32 | |
| Manchester United | 13 januari 2026 | heden | 17 | 12 | 3 | 2 | 33 | 18 | +15 | 70.59 | |
| Totaal | 156 | 77 | 28 | 51 | 259 | 198 | +61 | 49.36 | |||
Resultaten per club, bijgewerkt tot en met 11 augustus 2026.
Zie ook
[bewerken | brontekst bewerken]Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]- Profiel en statistieken van Michael Carrick op vi.nl
- Profiel en statistieken van Michael Carrick op transfermarkt.nl
- ↑ BBC.co.uk - Man Utd chief defends Carrick fee. Gearchiveerd op 30 mei 2023.
- ↑ Michael Carrick gets deserved send off as Manchester United sign off Premier League season with win over Watford thenational.ae. Gearchiveerd op 14 augustus 2020.
- ↑ Michael Carrick wordt assistent van José Mourinho, AD, 21 januari 2018. Gearchiveerd op 5 augustus 2018.
- ↑ FIFA - Michael Carrick
- ↑ Manchester United ontslaat coach Solskjaer, Carrick neemt tijdelijk over HLN.be, geraadpleegd op 21 november 2021. Gearchiveerd op 25 november 2024.
- ↑ Michael Carrick wordt geen T2 onder Rangnick en verlaat Man.United Sporza, geraadpleegd op 4 december 2021
- ↑ Carrick krijgt geen vierde kans van Middlesbrough Voetbal International, 4 juni 2025
1 Robinson ·
2 Neville ·
3 A. Cole ·
4 Gerrard ·
5 Ferdinand ·
6 Terry ·
7 Beckham 
·
8 Lampard ·
9 Rooney ·
10 Owen ·
11 J. Cole ·
12 Campbell ·
13 James ·
14 Bridge ·
15 Carragher ·
16 Hargreaves ·
17 Jenas ·
18 Carrick ·
19 Lennon ·
20 Downing ·
21 Crouch ·
22 Carson ·
23 Walcott ·
Coach: Eriksson
