Durante os séculos posteriores ao imperio de Roma, a migración xermana chegou á Diocese de Bamberg, a cal estaba habitada polos eslavos. O asentamento foi mencionado por primeira vez no ano 902, debido á construción do Castelo de Babenberg, en honra á familia que o construíu. A área foi evanxelizada polos monxes da Orde Beneditina, e foi entregada á Diocese de Würzburg.
En 1007, o Santo Emperador Romano Henrique II opta por separar Bamberg da Diocese de Würzburg debido a que buscaba reducir de tamaño esa diocese. En 1008 logrouse mediante o consenso entre os Bispos de Würzburg e Eichstätt, xunto coa aprobación do Papa Xoán XVIII, a definición duns novos límites da Diocese. A nova catedral foi terminada en 1012, o cal marcou o inicio da nova extensión diocesal. Cinco anos máis tarde, fundouse un mosteiro para o culto e a formación dos clérigos.
Ao redor do século XIII, os bispos forzaron ao Imperio, permitindo así, construír grandes edificacións en Bamberg. Sendo así o poder, que se obtiveron vastos territorios, sendo todos perdidos pola Reforma, os cales reduciron a extensión á metade. En 1647 fúndase a Universidade de Bamberg, que foi fundada nun principio co nome de Academia Bambergensis. En 1759, as posesións e xurisdicións da Diocese foron entregadas e vendidas a Austria. Cando se produciu a secularización da terra, por parte da igrexa, levou a efecto (1802), a extensión de terra era de 3 305 km² e a súa poboación próxima aos 220 000 habitantes. En 1802 independízase e en 1803 únese a Baviera.
En 1976, a Unión Astronómica Internacional aprobou pór o nome da cidade a un cráter do planeta Marte, coñecido como Bamberg.[1]
O conxunto da cidade de Bamberg, foi declarado como Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1993, abarcando unha área protexida de 142 ha e unha zona de respecto de 444 ha.
Dentro deste patrimonio pódese atopar:
- A Catedral (1237), cos restos dos reis Henrique II e o Papa Clemente II
- A Residencia Antiga (Alte Hofhaltung), residencia dos bispos entre o século XVI e século XVII
- A Residencia Nova (Neue Residenz), residencia dos bispos despois do século XVII
- A Casa do Concello Antiga (Altes Rathaus, 1386), construído nunha illa no centro do río Regnitz
A Catedral é unha estrutura pertencente ao estilo románico dentro da arquitectura, debido ao catro torres que se atopan na estrutura lateral. Foi fundada en 1004 polo Emperador Henrique II, terminada en 1012 e consagrada o 6 de maio de 1012. O lume destruíuna, en forma parcial, no ano 1081. A nova catedral foi construída por Otto de Bamberg e dedicada o ano 1111. No século XIII, recibiu o seu forma románica definitiva. Na catedral atópase o O Xinete de Bamberg, unha estatua ecuestre de pedra, construída probablemente entre 1225 e 1237. O Emperador Henrique II e a súa esposa Santa Cunegunda están enterrados na catedral.
.svg?lang=gl)
Casa do Concello Antiga
Residencia Antiga
Residencia Nova
