heugus

Brezhoneg

Gerdarzh

Savet diwar « heug », pennrann ar verb « heugiñ » hag al lostger « -us ».

Anv-gwan

Derez	Furm
-plaen	heugus
-uheloc'h	heugusoc'h
-uhelañ	heugusañ
-estlammiñ	heugusat

heugus /ˈhøːɡys/

1. Perzh un den pe un dra hag a lak heug en dud.

   Hennezh zo ul loen heugus.

   • Lavaret d’ehoc’h pegen doaniuz, pegen euguz zoken oa ar guel a gement-se, ne c’hellan ket hen ober. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 31.)
   • Troomp hor penn, re euguz eo an traou-man da gounta. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 136.)
   • Flaer heugus ar gwin-ardant a savas d'am fronelloù. — (Aleksandr Soljenitsyn, lakaet e brezhoneg gant Ernest ar Barzhig, Ti Vatriona, Al Liamm, 1976, p. 61.)

Gerioù heñvelster

• doñjerus
• rukunus

Troidigezhioù

• galleg : dégoûtant ^(fr) , répugnant ^(fr)
• saozneg : disgusting ^(en) ; loathsome ^(en)