769. χαχα!

το κρυμένο κατοστάρ'
κάτω απ' το σαμοβάρ
το κατάπιε το μοσχάρ'
δεν το πήραμε χαμπάρ'
και χτυπάμε το κεφάλι στο ντουβάρ'

768. αθανασία

"το πλαστικό ποτήρι δεν λιώνει" που λέγεται ως απειλή για το δάσος, ακούγεται σαν απειλή για μένα που κάποτε θα λιώσω και για τις αγάπες που (τε)λειώνουν, ακούγεται όμως και σαν ύμνος προς τα αθάνατα πλαστικά ποτήρια που διαρκούν αιώνια και να τα προτιμάμε, όπως λεγόταν για τις αθάνατες γερμανικές ηλεκτρικές συσκευές ή/και τα αθάνατα εγγλέζικα υφάσματα, τον παλιό καιρό.

767. μπαλονάκια

φαντάζομαι την εποχή που δεν θα έχει κανείς να κρύψει κάτι, που θα κυκλοφορούν οι άνθρωποι με διαφανή ενδύματα, κλιματιζόμενα φυσικά ώστε να προστατεύουν από το κρύο ή τη ζέστη, ανάλογα με την εποχή, θα είμαστε δηλαδή σαν μπαλονάκια χρωματιστά που θα κινούνται αυτομάτως, άλλοτε σερνάμενα και άλλοτε ιπτάμενα, ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες, ανθεκτικά μπαλονάκια που δεν θα σπάνε βεβαίως γιατί αλλοίμονο αν έσπαγαν

766. από την Οδύσσεια

έρημος βαρύς και μόνος, στην Ιθάκη ξεβρασμένος,
κουρελής, σκελετωμένος, δίχως σύντροφους και μάσα,
παίρνει δύναμη και θάρρος απ' του Αργου την ανάσα,
τη στερνή, που τη φυλούσε να τη δώσει στον αφέντη,
τέτοιος φύλακας που ήταν και πιστό σκυλί. Το γλέντι
των Μνηστήρων τώρα πρέπει με σοφία να σταματήσει
κι όλο ψάχνει στο μυαλό του ο Δυσσέας κάποια λύση.
Πώς να κάμει, πώς να γίνει, με καρδιά και με αντρεία,
να τους κόψει ολωνώνε το μακρύτερο απ' τα τρία.

(σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε κι όποιος λέει αντίθετα κάνει λάθος)

765. το σπίτι στην Κηφισιά

το σπίτι στην Κηφισιά αγοράστηκε από έναν γάλλο διπλωμάτη, που το έκανε αγνώριστο, του άλλαξε τα φώτα στις αριθμητικές πράξεις: πολλαπλασίασε τις εισόδους, διαίρεσε την πρασιά, πρόσθεσε μια τεράστια αίθουσα υποδοχής (μάλλον αυθαίρετη) και -το χειρότερο- αφαίρεσε τα δυο τεράστια πεύκα, το σήμα κατατεθέν του..

764. ένα 15αύγουστο

ένα 15αύγουστο, πολύ παλιά, η μάνα μου συνόδεψε κάτι γηραλέες θείτσες στην Τήνο, τη βγάλανε μέσα στο καράβι ένεκα που το νησί είχε βουλιάξει από κόσμο, είχε πάρει μαζί και το μεγαλύτερο από τα δυο μου αδερφάκια κι είχαμε μείνει σπίτι ο πατέρας με τα δυο υπόλοιπα παιδιά και την περάσαμε ζάχαρη, ούτε διαταγές ούτε μαλώματα ούτε τίποτα, διαβάζαμε, ζωγραφίζαμε, κάναμε ό,τι θέλαμε και αυτό που θυμάμαι πολύ καλά είναι η αναμονή στο λιμάνι να φτάσει το καράβι και να παραλάβουμε την κουστωδία, αυτός ο χρόνος της αναμονής μου έχει μείνει αξέχαστος, καμμιά ωρίτσα θα ήταν, βραδάκι, άπνοια, κολλάγαν τα ρούχα στο πετσί, αλλά το σημαντικό είναι ότι αυτή η ελάχιστη διάρκεια ηρεμίας και ησυχίας έμοιαζε με Παράδεισο.

763. στη "Μαριγούλα"

πέντε χρονών στη Ρόδο, τρώγαμε τα βραδάκια σε ταβερνάκι ονόματι "Μαριγούλα" που βρισκόταν μέσα στη θάλασσα, θεμελιωμένο πάνω σε πασσάλους. Αμέ!

762. εμπόριο διακοπών

κάποτε, πολύ παλιά, πήγαμε Υδρα με το τσούρμο, είχα πάρει μαζί και καμπόσες πέτρες ζωγραφισμένες μπας και πουληθούν και, πριν τις απλώσουμε καλά καλά στο μώλο, εκεί που δέναν τα καϊκάκια, είχαν πουληθεί όλες, καμμιά 60ριά περίπου και βγάλαμε τα έξοδα της εκδρομής, φαγιά, ύπνος και ποτάκια, αλλά δεν το ξανάκανα σκεπτόμενη ότι μια φορά γίνονται τα θαύματα! μια από αυτές την έκρυψα για να τη σώσω(!) και την έχω ακόμα.

761. Ρομπέν των Δασών!

αυτό που είναι γοητευτικό στο Λονδίνο είναι η συνύπαρξη ζώων του δάσους με ανθρώπους, στους κήπους των σπιτιών τριγυρίζουν αλεπούδες και σκαντζόχοιροι, στα δέντρα πηδάνε σκίουροι, από πάνω σου πετάνε γεράκια στα ξαφνικά και σε αλαλιάζουν, ώρες ώρες νιώθεις Ρομπέν των Δασών.

760. τι Μασίας τι Μητσίας

φωνή τραγανιστή, διδυμάκι με τη φωνή του δικού μας Μητσία, ωσάν ήπιος βρυχηθμός τίγρεων ή/και αγριογαλών (αναφορά σε αιλουροειδή για το σεξουαλικόν του ήχου), ελαφρώς (ή και βαρέως, ανάλογα το άσμα) παρακαλετή, ωσάν εξευγενισμένον ογκανητόν άλκης ή/και ταράνδου (αναφορά σε πλάσματα του Βορρά, για να ξυπνούν μνήμες Αηβασίληδων και Χριστουγέννων), φωνές τεσπα που φέρνουν και προς Υβ Μοντάν (τραγανιστή είχε και αυτός, αλλά ξεροσφύρι, όχι με σαλαμάκι και τουλουμοτύρι όπως Ενρίκο και Μανόλι), και αυτή τη στιγμή κατάλαβα (ΝΑΙ, αλήθεια, γράφοντας τα βλέπεις όλα!) ότι το ενοχλητικόν του συγκεκριμένου τραγανώδους αυτών των δύο φωνών δεν είναι η χροιά αλλά το επαναλαμβανόμενο κλαψ-λυγμ, πράγμα το οποίον παλαιότερα λειτουργούσε και ως γυναικόμετρον "τι, δεν σ' αρέσει ο Ενρίκε Μασίας;" /ή ο Μανόλης Μητσίας, κατά περίπτωσιν/ "ε, δεν είσαι γυναίκα εσύ"! ε, λοιπόν, προκειμένου να παρεξηγηθώμεν, πααίναμε και εις συναυλίας των τραγουδιστών αυτών ευχόμεναι να έχουν σύντομον τέλος. Αυτά.

759. το σπίτι με τη γατούλα

αυτό το σπίτι με τα κεραμίδια είναι περίπου 65 χρονών και όταν χτίστηκε γύρω του υπήρχαν χωράφια, το πιο κοντινό σπίτι φαινόταν με τα κιάλια, στ' αριστερά του ένας μπάρμπας λιγομίλητος καλλιεργούσε φυστικιές και στα δεξιά του κάποιος όργωνε και φύτευε πατάτες πριν φυτέψει αμπέλι. Το βρήκα πριν λίγες μέρες κι από τη μια στενοχωρήθηκα που θάφτηκε ανάμεσα σε πολυκατοικίες, αλλά από την άλλη χάρηκα που ακόμα υπάρχει, με κάποιες αναγκαστικές (όπως νομίζω) προσθήκες που διπλασίασαν τον όγκο του. Πλακόστρωτο δεν υπήρχε, στο γύρω χωράφι ήταν φυτεμένα κλήματα, είχε μπροστά ένα πηγάδι και πίσω μια στέρνα κι ένα μεγάλο κοτέτσι με πολλές κότες. Είχε και μια γατούλα κανελιά, που τη λέγανε Κανέλα.

758. αριστεία

κουρδίστηκα σήμερα και θα γράψω για τις δυο πρώτες/άριστες συμμαθήτριές μου στο σχολείο, που τρώγονταν ποια θα πάρει τα περισσότερα εικοσάρια (20 ηταν το άριστα τότε) για τη διαγωγή δεν τίθεται θέμα.. κοσμιωτάτη, πάντα.. Η μία λοιπόν παντρεύτηκε, οικογένεια, παιδάκια, όλα καλά, μάλλον θά 'χει εγγονάκια τώρα ή και δισέγγονα, κανείς δεν έμαθε τίποτα.. η άλλη σπούδασε, πήρε και ντοκτορά σε παραπλήσιο επάγγελμα (της μόδας τότε) που ποτέ δεν άσκησε, παντρεύτηκε δυοτρεις φορές, τη τελευταία έναν πάμπλουτο τιτλούχο που πέθανε και την περιουσία τη διεκδίκησαν και την κέρδισαν οι συγγενείς του κι έτσι η καημένη έμεινε χωρίς μία να παρακαλάει από δω κι από κει για καμιά δουλειά πωλήτρια ό,τινάναι.. θλιβερή κατάληξη.. Θα γράψω και για έναν νέο αριστούχο, που τελειώνοντας το γυμνάσιο (σε πολύ σοβαρό σχολείο) μπήκε στην υπηρεσία μεγαλοεφοπλιστή και πέρασε ολόκληρη τη ζωή του υπηρετώντας τα συμφέροντα του ευεργέτη του.. γιατί η αριστεία του πρόσφερε σίγουρη δουλειά, δημιούργησε μια καλή οικογένεια χάρη σε αυτήν, πέθανε ευτυχισμένος σε κρουαζιέρα προς τιμήν του μόλις βγήκε στη σύνταξη.. και ό,τι κατάλαβες είναι σίγουρα σωστό.. Τελικά, το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η ζωή των ανθρώπων καθόλου δεν βοηθιέται από μερικά άριστα που θα "κερδίσει" κάποιος στα εφηβικά του χρόνια, θυσιάζοντας αυτά ακριβώς τα χρόνια, την πιο σημαντική περίοδο της ζωής του..

757. η παπαρούνα

Α! ξέχασα.. το απουσιολόγιο το κράταγε (τιμής ένεκεν μάλλον) η κόρη του χωροφύλακα και μια φορά που είχα πάει σπίτι της να της δώσω τα μαθήματα επειδή είχε αρρωστήσει και μέναμε κοντά, μου έδειξε ένα ξεθωριασμένο λουλούδι σε μια γλάστρα ρωτώντας με σιγανά "ξέρεις τί είναι αυτό;" και αφού της απάντησα ότι δεν ξέρω μου είπε "είναι η παπαρούνα του οποίου.." έτσι το είχα ακούσει τότε, και δεν καταλάβαινα κιόλας ποιανού "οποίου" και προς τί το συνωμοτικό ύφος και να μην το πω πουθενά -πράγμα που έκανα βέβαια- γι αυτό το ψωρολούλουδο που έμοιαζε με κατσιασμένη παπαρούνα ροζέ.. Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια για να καταλάβω πως σίγουρα θα επρόκειτο για παπαρούνα του οπίου!! Μάλιστα. Η κοπέλα αυτή δεν σπούδασε παραπέρα και, όπως έμαθα αργότερα, παντρεύτηκε κάποιον παράγοντα..

756. ένα παλιό σπίτι στο χωριό

το παλιό σπίτι της θείας μου στο χωριό ήταν από χώμα, βαμμένο ροζ απαλό, με τζάκι (δίπλα του κοιμόταν πάντα η πεθερά) και ξύλινη στέγη, όπου στα πάτερα κρεμάγανε διάφορα φαγώσιμα που έπρεπε να ξεραθούν, όπως ζαρζαβατικά (ντομάτες, κλπ), σουτζούκια γλυκά με καρύδι περασμένα στο μούστο, λουκάνικα και λαρδί από το γουρούνι που σφαζόταν τα Χριστούγεννα. Ο,τι θυμάμαι χαίρομαι σήμερα!

755. η Χαριτίνη πονάει ακόμα

είδα σήμερα τη φίλη μου την Χαριτίνη (θα την ξέρεις καλύτερα κι από μένα, τόσες φορές που την έχω αναφέρει) και προσπαθούσε να με πείσει ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι εκ Θεού, όπως Σόδομα και Γόμορρα στο περίπου και ήταν διπλωμένη στα δυο, πόναγαν μέση και ισχία, και της είπα γιατί δεν πάει στον ορθοπεδικό, υπάρχουν πολλές δοκιμασμένες πλέον λύσεις για την περίπτωσή της, και απάντησε ότι έτσι κι αλλιώς όπου νά 'ναι θα πεθάνει, της είπα ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά γιατί να μη ζήσουμε καλά μέχρι τότε, κι ακόμα τη ρώτησα "γιατί δεν αγαπάς λιγάκι και τη Χαριτίνη;" και δάκρυσε, αλλά έστριψε να μη τη δω κι έφυγε διπλωμένη στα δυο παραπατώντας
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 3/8/2018 στο f/b