Κεφ. 24

εχω γραψει ακριβως 143 κειμενα απο περσυ.
δεν εχω δημοσιευσει παρα μονο 2 γιατι με ετρωγαν.
αισθανομουν ενοχη για την χαρα μου,
αλλα οχι πλεον,
θελω να τη βιωσω ανοιχτα.
Περασε αλλος ενας χρονος απο επανω μου και ομολογω οτι ηταν η πιο υπεροχη γεματη και ζωντανη περιοδος της ζωης μου. Η απολυτη ευτυχια υστερα απο τη μερα που εφυγες πριν 4 χρονια πλεον και πιστευα πως ολα οσα βιωνα θα ηταν απλα σκηνες στο mute.
365 μερες ως ξεκινησαν που μας εκαναν εναν υπολογισμό 347 ημερών βγάζοντας και 2-3 εβδομαδες που θολοσαν το πλανο μου έδωσαν ενα ταξιδι που συνεχιζεται ακομα και θα το θυμαμαι μεχρι τα βαθια γεραματα.
Η πρωτη προσθηκη ηταν η μικρη Αστρα που οσο και να αισθανομαι τυψεις που την πηρα οταν κοιμαται στην αγκαλια μου καθε βραδυ δεν μετανιωνω τιποτα και δεν θα την αλλαζα ουτε με 25000 αλλα σκυλια.
Η δευτερη ηταν η περιπετεια η ελευθερωση το ταξιδι με εμενα που βρηκα στον δρομο την Ευαγγελινα που χα χασει για πολλα χρονια. Ισπανια.
Καθε βραδυ βουταγα τα ακροδαχτυλα μου στον ωκεανο και ενιωθα την αλμυρα στο σωμα μου γεματη ευτυχισμενη με 10 ανθρωπους που ενιωσα οικογενεια μου. εζησα, χωρις να ενημερωνω πλεον κανεναν μονο τυπικα πως περασα τη μερα μου κανεις δεν εμαθε ποτε τις τρελες μας τα ξενυχτια μας τους χορους μας μεχρι το πρωι κανεις δεν εμαθε οτι πηραμε τη μηχανη και φυγαμε στο πουθενα, κανεις δεν εδωσε σημασια. κανεις. και καθομαστε και τα λεμε τωρα απο το σκαιπ και περιμενουμε να ρθει ξανα Μαρτης για να αγκαλιαστουμε και να ζησουμε αλλη μια τρελα.
Κανεις δεν εμαθε τοτε για τα καναρια κανεις δεν εμαθε για εκεινα τα τσουρος και τα σφηνακια στην βροχη κανεις δεν ηταν εκει οταν γραφαμε τα αρχικα μας με μαρκαδορους στο ξενο μπαρμπριζ ουτε για τα φιλια ουτε για τους ερωτες ουτε για τα ξερασματα. τα αφησα γραμμενα στα 143 κειμενα σαν ημερολογιο που το διαβαζω ξανα και ξανα κοιταζω φωτογραφιες και απλα νιωθω αυτην την ευτυχια που δεν θα μου την παρει κανεις.
αλλα 2/6 το ταξιδι ολοκληρωθηκε και ξεκινησε ενα δευτερο. ναι για εσενα μιλαω. Εσενα.
Εσενα που οταν σε ειδα ειπα απο μεσα μου ενα αυτοματο "I choose you" οχι μονο για τους ερωτες γιατι απο την πρωτη στιγμη ηθελα να ταξιδεψω στο ιδιο τραινο με εσενα. Μην με ρωτησεις ποτε γιατι απλα ειδα αυτο το κατι. και σε γνωρισα τυχαια και μιλησαμε και ειπαμε να βγουμε και βγηκαμε και δεν ηθελα τιποτα απο εσενα απλα να σου μιλαω για τη ζωη γιατι ειχες την ιδια τρελα. Δεν ηταν ουτε η ψευτικη ομορφια ουτε το σωμα αυτα δεν με ενοιαζαν με ενοιαζε οτι κοιταγαμε μαζι τον ουρανο και εσυ κοιταγες τον ιδιο οριζοντα με εμενα. Δεν εκρινες ποτε τα ψεγαδια μου δεν με αφησες ποτε να τα αλλαξω ενω προσπαθησα γιατι ηταν δικα μου. Δεν χρειαστηκε ποτε να σου γραφω για να τα βρουμε δεν χρειαστηκε ποτε να διαλυσω ολα οσα πιστευα εφτανε εγω. εφτανε να με κανεις εσυ και μονο να μεινω στην Ελλαδα. εφτανε αυτο το χαμογελο και η τρελα. αυτη η τρελα που γελας μαζι με τον αλλον και σκεφτεστε ακριβως το ιδιο πραγμα ενω δεν μιλατε καν, εφτανε οτι σαρεσε να ειμαι παντα ελευθερη και φτερο στον ανεμο δεν με κρατησες ποτε γιατι ηξερες πως μαρεσει να πηγαινω οπου παει το ρεμα. εφτανε η σιωπη που με γεμιζε και αυτη, εφτανε το "ολα θα πανε καλα γιατι μπορεις να τα κανεις ολα να πανε καλα εσυ" και στο 2ο μερος εφτασε η αναγκη μου να μεινω μαζι σου να ξυπναω και να ξερω πως εισαι εκει. εφτανε να μιλαμε και οι δυο με ριμμες γιατι αυτο εκανες καλα ενας κυριλε ραπερ οπως σε αποκαλω. και θα κλεισω και αυτο το κεφαλαιο για εμας τους 2 γιατι απλα σαγαπησα και ας εισαι τωρα μακρια θα σε περιμενω καθε λεπτο γιατι η φωνη σου ειναι σαν την κοκα. μου πυροδοτεις απλα τα παντα μου. δεν ξερω που θα μας βγαλει το τραινο αυτο και δεν με ενδιαφερει με ενδιαφερει μονο οτι σ αυτο το τραινο ηθελα να μπω απο το πρωτο μας φιλι μεχρι σημερα και απο τη στιγμη που σε ειδα απλα ηθελα να γινουμε συνταξιδιωτες σε τουτη την τρελα.
3ο κεφαλαιο ηταν η περηφανεια οτι πηρα πτυχιο με 8,8 αριστη ξεαριστη καλα εκανα ναι το γραφω γιατι ειναι απο τα πραγματα που σε κανουν στο τελος της μερας να λες τα καταφερα ρε Μ@@@ΚΑ.
4ο κεφαλαιο ηταν το διδακτορικο. εγω. 24. διδακτορικο. γιατι πιστεψε καποιος στο κουφιο μου κεφαλι και ειδε πως μπορω. γι αυτο.
και θα κλεισω το κεφαλαιο αυτο εδω. και σιγουρα το επομενο θα ναι παλι καπου μακρια και μπορει και εδω με φουλ μπαγκαζια και γεματη εμπειριες, σιγουρα πιο ωριμη σιγουρα ευτυχισμενη σιγουρα τρελη, να τρεχω τον κοσμο σαν σβουρα οπως μου υποσχεθηκα. Πιο ελευθερη. Πιο εγω. 

Ετών 23 και κάτι ψιλά.

Κάπως έτσι έφυγε άλλος ένας χρόνος και πέρασε απο πάνω μου. Πρώτη φορά μετά από χρόνια αναρωτήθηκα για μένα. ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
χωρίς τη μαυρίλα της καθημερινότητας τα σκόταδια μου την πικροχολιά τις δυσκολίες μου.
γιατι?
Γιατί σημαίνει κάτι όταν σε βλέπει κάποιος μετά απο χρόνια και ενώ τον ξέρεις την μισή σου ζωή να σου λέει μέσα στην τύφλα του πόσο περήφανος είναι για σένα για όσα κατάφερες. Γιατί μεχρί τώρα σου φαίνεται σαν άμμος που κυλά ανάμμεσα στα δάχτυλα σου.
και ρώτησα τον 18χρονο εαυτό μου πως του φαίνομαι. Πως του φαίνεται η  Ευαγγελίνα αν την κοίταγε στον καθρέφτη τώρα και του έλεγαν αυτή είσαι εσύ στα 23 σου. ΔΕΝ τα παράτησες κι ας βίωσες τον θάνατο. ΔΕΝ μαλακίστηκες γιατί κατάλαβες πόσο εξυπνή είσαι και το πάλεψες με όλη σου τη δύναμη. ΔΕΝ περιορίστικες γιατί ΑΥΤΗ ΕΙΣΑΙ. ΔΕΝ κρύφτηκες στην σιγουρια κανενος γιατι είχες δικα σου ποδια να πατησεις. ΔΕΝ έδωσες σημασια στα πικροχολα σχολια των αλλων που σου λεγαν "ελα ρε βλακα ζησε λιγο. πως κανεις ετσι. μην τρελαινεσαι" γιατι τρελαθηκες και τωρα τους κανεις κωλοδαχτυλο οπως γυρνας τον κωλο σου και φευγεις.
ΑΓΧΩΜΕΝΗ>ΔΥΝΑΤΗ>ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ>ΜΑΧΗΤΡΙΑ.
ΑΥΤΗ είσαι που δεν κρύφτηκες πίσω από το δάχτυλο σου ποτέ που όσο και να σκουξες να έκλαψες να πληγώθηκες να γκρεμίστηκαν όλα μέσα σου. να μην ήταν όσα ονειρέυτηκες αγάπησες πίστεψες. έπεσες.
γέλασες.
σηκώθηκες.
και έφτασες στα 23 σου να χεις καταφέρει επι δέκα όσα πίστευες πως δεν μπορουσες. φοβόσουν. αδυνατουσες να κανεις.
και να αφήνεις τον 18 χρονο εαυτό σου να σου κλείνει το μάτι και να σου γνέφει ότι τα κατάφερες.
δεν εγινες γιατρος. εγινες ομως επιστημονας. δεν εισαι η πιο δημοφιλης γκομενα στα κλαμπ αλλα εισαι δημοφιλης οταν θελουν να ζητησουν συμβουλη ή να τους βοηθησεις να καταλαβουν κατι. Δεν εχεις μοβ μαλλια και τρελα τατου και τρυπες αλλα εισαι ενας ανθρωπος που θαυμαζουν για το σαβουαρ βιβρ του. Δεν τρελαινονται οι γονεις σου να σε μαζευουν απο την ασυστολη ξεφρενη αυτοκαταστροφικη ζωη σου αλλα τιποτα δεν συγκρινεται με τη μανα σου να σου κραταει το χερι και με δακρυα στα ματια να σου λεει μακαρι οταν ημουν 23 να σου μοιαζα. και που τελος δίνεις πια εσυ συμβουλες στη γιαγια σου. και δεν εισαι το αθρωπακι που απλα ξερει. ξερει γιατι εχει διαβασει. και ξερει και λογοτεχνια. και ποιηση. και βιοπληροφορικη αναλυση και στην τελικη να ειναι γεωπονος. κι ας εχει ερωτευτει τη μοριακη βιολογια

αυτη λοιπον δεν ηθελες τελικα να εισαι κοριτσακι μου?

sometimes all you need is a good cry.

Είναι κάτι απογεύματα που σε ενοχλεί η μυρωδιά του οξυγόνου. Όλοι σου οι νευρώνες βρίσκονται σε υπερδραστηρίοτητα και το κεφάλι σου αρνείται να επεξεργαστεί και το παραμικρό μικροχιλιοστό πληροφορίας που χορεύει λάγνα στα αυτιά σου και απειλεί να βιάσει την ίδια σου την ύπαρξη.
Αυτά τα απογεύματα νιώθεις τη χολή σου να σου να σου καίει τα σωθηκά και θες να φωνάξεις να κλάψεις ή στην άλλη περίπτωση απλά να κοιμηθείς.
Κάποια τέτοια απογεύματα νιώθω σαν μωρό που θέλει απεγνωσμένα να κλείσει τα μάτια του να διώξει αυτό το βάρος που μου πιέζει τα όργανα αυτό το βάρος που σέρνω και δεν μπορώ να επεξεργαστώ.
Κάποια τέτοια απογεύματα μου λέιπει η θάλασσα και το μαύρο της φόντο. Ένα φως να διασχίζει τεμπέλικα τον ορίζοντα και να σκέφτομαι πως κάποιος εκεί έξω κοιτά απέναντι στο μέρος μου και αναρωτιέται αν υπάρχει κάποιος τρελός τέτοια ώρα να κοιτάει το μαύρο χάος του ορίζοντα.
Κάτι τέτοιες ωρες.

Δεν νομιζω πως υπαρχει αρκετη ποσοτητα καφεινης και αρκετα κωλοδαχτυλα για αυτην την λαμπρη δευτερα που κλεινουν τα ματια μου πανω στο βιβλιο και νιωθω τα εγκεφαλικα μου κυτταρα καρβουνο.
δεν μπορω να καταλαβω γιατι εμενα ολη αυτη η "σπουδαια"
γνωση που αυριο θα θυμαμαι παλι μονο πως με λενε και που μενω θα μου γινει χρησιμη μεθαυριο. και ως καψιμο μεταφερομαι στην εικονα μου στο σποτ να στειβω ενα τσιγαρο ενω προσπαθω να σκεφτω τι και πως και στο τελος καιγομαι ακομα
πιο πολυ και τα παραταω και επιστρεφω παλι στον κοσμο μου.
that's for today.

δεν μπορω να κοιμηθω και ειναι 2 παρα (τελεια) εχω να σηκωθω να διαβασω αλλα ηπια καφε στις 11. ειπα επισης να δημοσιευσω αυτην απον τις υποκοιπες 40 που χω γραψει.
κοιταζω τον εαυτο μου και με παραξενευει η απλοτητα των ιδεων που μου σκανε μια μια μπροστα στα ματια μου. Ναι ειμαι η εβελ μαρεσουν τα γασεμια μαρεσει το κεντρο στις 2 το πρωι που ειναι αδειο. μαρεσει να ρουφαω κανα τσιγαρο μια στις τοσες και μαρεσει η θαλασσα να ρην κοιταω. να χαζευω να αναπολω. μεσα σ ολα αναρωτιεμαι γιατι μαρεσουν τοσο τα μοιριακα οταν καταλαβαινω τα μισα απο αυτα που διαβαζω ή βαριεμαι.
γενικα βαριεμαι. βαριεμαι να εξηγω. βαριεμαι να πρεπει να εξηγω τα παντα. Γιατι απλα δεν καθεστε να τρωγεστε ολη μερα και ρωτατε γιατι πως ποτε. αφηστε με.
αλλα καπως ετσι μενεις χωρις φιλους. αλλα καπως ετσι χαιρεσαι γιατι μεσα σου χεστικες πιο πολυ.
και καπως ετσι θελει να παω λιγο πισω στο 12 και να ζησω λιγο με την παλια εβελ
που την ενοιαζαν μονο οι siouxsie και το μαλλι της. αλλα μεγαλωσαμε και καψαμε τα παντα ολα ξεραμε και τωρα ξερναμε με τους εαυτους μας. θυμαμαι τοτε που μουν συνεχεια σκατα με κατι και τωρα δεν με νοιαζει τιποτα αλλο περα απο το να εξασφαλισω εναν οχταωρο υπνο.
Η τρελα εφυγε ολα τα αλλα εμειναν να μας κανουν λιγο πιο αθλιους καθε μερα και λιγο πιο απομακρους. λιγο λιγοτερους σε σχεση μ οσα πιστευαμε και θελαμε στην τελικη να κανουμε. κινας ειναι τυχερη οσοι εχουν βρει εναν ανθρωπο να μοιραζονται οτι εχει μεινει απο τα ονειρα τους τις θαλασσες και τα σκοταδια τους. και καπως ετσι κλεινω εδω για τωρα.
> θα το συνεχισω αλλη μερα

Με τρωει να γραψω αλλα το αποφευγω γιατι μου βγαινει μεσα σ ολα η χολη.
Με τρωει ομως με τρωνε τα γεγονοτα και το πτεσμα που βιωνω στο μπουρδελακι καθε μερα.
με πιανει αυτη η αηδια και θελω να πιρουνιασω τα ματια μου κοιταζοντας τους ανθρωπους που με περιτριγυρνανε τουτα τα κουφια σωματα χωρις καμια ποιηση και μελωδια μεσα τους.
και το κατηγορω λες και ειμαι γεματη χρωματα. Εγω αγαπητε εχω την τεχνη μου ειτε ασπρομαυρη ειτε μαυρη ειτε αδιαφορη εχω το διαμαντι μου και ας ειναι αυτη η  τεχνη χολη και ροχαλα στη μουρη του καθε ξερακιανου εκει εξω που χει καψει τον εγκεφαλο του.
κουφια κεφαλια χωρις πνευμα και σπιρταδα τους κοιταζω σαν τα γιδια να γυρνοβολανε και να πετανε λεξεις και κουβεντες χωρις ουσια. κενα κεφαλια κενες κουβεντες. σαπια μυαλα.
μιλανε για αλλους ανθρωπους χωρις συνοχη και ανταποκριση και καθρεφτιζουν τα ιδια σαπια μυαλα απεναντι τους και χαιρονται. ωρε χαιρονται λες και κερδισαν το νομπελ ή εκαναν κατι σημαντικο ενα εργο για να τους πει ο αλλος μπραβο. μπραβο ρε φιλε στο κενο γιατι η εξυπναδα του εγκεφαλου και η νοημοσυνη της κουραδας φτανει μονο για να δημιουργησει προβληματα και εχθρες,
Και για να ριξω το επιπεδο της ποιητικοτητας σε δαυτο το κειμενο θα βγαλω χολη γιατι αγαπη μου γλυκεια επειδη πετας εξω το βυζακι σου δεν εισαι θεα η μυτη σου φιλοξενει μεσα ολοκληρη ποντικοφολια μεσα.
Και εσυ δευτερη λατρεια μου εισαι σαν κακοτραβελος το παιζεις θεα 2
και μετα κατσε αναρωτησου εσυ κουφιοκεφαλο προβατακι γιατι καταφερα εγω η μια να σας κανω εσας 20 ατομα να τρωγεστε. γιατι ισως ηξερα τι εκανα γιατι ισως τελικα δεν ειμαι εγω το θυμα.
γιατι μπορω γιατι εχω λιγο χρωμα στον εγκεφαλο
φιλια.

Σημερα εγινα 22 και οχι οτι μεγαλωσα οχι οτι αλλαξε κατι στην καθημερινοτητα μου απλα συνειδητοποιησα πως επαψα πλεον να ειμαι παιδι. Να τρομαζω και να χωνομαι κατω απο την κουβερτα γιατι κατω απο κει κανεις δεν μπορει να με πειραξει.
Μεσα σε 22 χρονια αλλαξαν ολα οσα ηξεραα ειδικα τα τελευταια 4 χρονια αναθεωρησα πως τιποτα δεν ειναι για παντα και τιποτα δεν ειναι δεδομενο και πως ολα οσα ζω σημερα ουτε αυτα θα ειναι δεδομενα στο μελλον και παθαινω ενα πανικο οπως σκεφτομαι οτι ξερω θα αλλαξει και πως σε 1 χρονο και λιγο παραπανω απο τωρα θα μαι μονη μου σε μια ξενη χωρα να παλευω απο το μηδεν. Δεν ημουν ποτε ανθρωπος που παραιτηθηκε ουτε που φοβηθηκε να παλεψει ή να κουραστει. Κοιταω οσα εχω περασει και μεσα στον εγω μου νιωθω καπως περηφανη που στεκομαι στα ποδια μου και καταφερνω να χαμογελασω. απλα φοβαμαι την αλλαγη φοβαμαι που μερα με τη μερα με γνωριζω καλυτερα και αποβαλλω οσα με εκαναν να νιωθω μια μειονεκτικη κολαση που λυσσομανουσε μεσα μου.
Στα 22 μου οχι δεν ειμαι ετοιμη να ανοιξω τα φτερα μου και να πεταξω διπλα στον ηλιο γιατι θα καω θελω να σιγουρευτω για το οσο λιγο μου μενει. Δεν φοβηθηκα την μοναξια μου ολη μερα με αυτην πορευομαι εχω συνηθισει την ησυχια. φοβαμαι για ολα οσα θα αφησω πισω μου. για τους ανθρωπους που αγαπω την οικογενεια μου και το σπιτι μου.
Σημερα μου πε καποια πραγματα αυτη η μανα μου που οσο και να με εκνευριζει με εκανε και σπαραξα σαν να δα εναν αλλον ανθρωπο απο το πουθενα. Σαν να κρυβε τοσα χρονια αυτον τον ανθρωπο που με εκανε και ελιωσα. Ανατριχιασα για ολες τις φορες που ειπα οτι με εχει κουρασει και δεν της εχω αδυναμια γιατι αλλαξε τελειως το μεσα μου. Καποια μερα θα φυγει και θα μου μεινουν τα 5 αυτα κωλοχαρτα να μου θυμιζουν τι ειμαι και ποσο περηφανη ειναι για μενα. Ποσο ενοχη μπορει να νιωσα μεσα μου που της ειπα οτι με πιεζει μονο εγω ξερω.
Και μην ανησυχεις ρε μανα οταν φυγω θα σε παιρνω και τηλεφωνο καθε μερα και θα σε βαζω και στο σκαιπ δεν θα σε ξεχασω..

Ειναι κατι συννεφιασμενα απογευματα σαν το σημερινο που μου προκαλουνε τοσο βαθεια και ακατανοητη θλιψη. Οσο ψυχραιμη και υπεροχη να δειχνω στο πισω μερος του μυαλου μου με τρωει ολη την ωρα και ξερω πως ειμαι εγωιστρια που το λεω αλλα κουραστικα να μου λειπεις. κουραστικα να ζω με αυτο.. ποσοι ανθρωποι εχασαν τους γονεις τους δεν ειμαι η μονη στον πλανητη απλα κατι τετοια απογευματα σε σκεφτομαι απο μικροπραγματα και με πιανει. Η ελλειψη ειναι τοσο τεραστια που ωρες ωρες με πνιγει. ισως γιατι σου ειχα αδυναμια και μονο εσυ οταν ειχα τα δικα μου δεν μου μιλαγες με αφηνες να ηρεμω.. ισως τωρα απλα ειναι αδειο το σπιτι χωρις τις ιστοριες σου που με εχει πικρανει τοσο που δεν προλαβα να τις ακουσω ολες γιατι βαριομουνα και ημουν τοσο μαλακισμενο ωρες ωρες. ισως επειδη δεν εχω με ποιον να κανω ολα οσα εκανα.. τα καλοκαιρια οι μικρες περιπετειες οι παρακολουθησεις.. και σκεφτομαι ποσο γρηγορα μεγαλωσα και απογαλακτιστικα..και με πειραζει. ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. και δεν θα σταματησει να με πειραζει οσο και να μεγαλωσω. ειμαι εγωιστρια και το λεω ξανα. αλλα βλεπεις ισως πως προχωρησα οπως θα ηθελες να κανω και 2 χρονια μετα ελπιζω να νιωθεις εστω λιγο περηφανος γιατι εχω καταφερει τοσα μονη μου. τοσα πολλα σε 2 χρονια. και ειναι ρε φιλε σαν να μην περασε μια μερα.

Altalena.

εβαλα να παιζει το altalena και δακρυζα, δακρυζα σε μια μικρη προσπαθεια να ξανανιωσω τοτε που ημουν 17 αδεια και μοιραια τοτε που στην πραγματικοτητα δεν με ενοιαζε τιποτα. ενιωσα οσα αρωματα μου χαν λειψει την αναισθησια το καψαλισμα τους κρεμασμενους ωμους τους κλαψιγελους τα πικροχωλα ανεκδοτα τα μεθυσια και τα μουτζουρωμενα ματια μας.

> ειχα την ποιηση στον εγκεφαλο η διψασμενη μου ψυχοσυνθεση τα ανακαταμενα εντερα μου και ολα μου να γυριζουνε. <

-ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ:
το χω. το δεχομαι. το παραδεχομαι. το αποδεχομαι το νιωθω στην πετσα μου και ειναι ασχημο,Ειναι ασχημο νιωθω πως αν πεθανω και με βρουνε θα με βρουνε στο 28ο σταδιο σηψης απο τη μιζερια μου. ΜΗΝ το χασω ΜΗΝ με πληγωσει ΜΗΝ με διαλυσει ΚΑΙ αυτο. το να χασω κατι τοσο σημαντικο για μενα ηταν ενα βημα στο να αμφισβητησω την γαμημενη αθανασια μου. τοσο που το γλυκο κρυσταλινο γοβακι μου ενω ετρεχα εσπασε και μου μπηκαν τα γυαλια μεχρι τον εγκεφαλο.

-ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΜΑΛΑΚΙΑΣ
εχω μπολικη, εχω. ειμαι ταπεινη σαν λουγκρατη συμφωνια που λενε και οι σοφοι. αλλα δε την καταλαβαινω. θα περασει καιρος.
ΦΑΣΗ ΑΚΟΥ ΤΩΡΑ, κραταω ενα τεραστιο μαλλι της γριας μπροστα μου χαρουμενη το κοιταζω λαιμαργα και δεν κοιταω περα απο την μπροστινη πλευρα. Ξαφνικα αρχιζω να τρωω και συνειδητοποιω πως λειπει το μισο απο πισω ΓΑΜΗΣΕ?

- ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΧΗΜΕΙΑΣ:
ω ναι θελω να κλαψω και οσο μου γαργαλαει το Altalena το μυαλο λικνιζεται το μεσα μου παραλληλα.
Ξερεις τι παιζει οταν δυο εναντιομερη ενωθουν? προκειπτει ενα τελειο διαστερομερες, δεν σπαει αυτο με τιποτα ουτε με ενυδατωση ουτε με καυση ουτε με πιεση diamonds are foreva λενε στο χωριο μου και λεω κι εγω μεσα μου οτι οταν βρισκεις το κατι στο παζλ που εχει τις ιδιες καμπυλες με το δικο σου κενο χωρο θα κουμπωσει και μετα ο εγκεφαλος θα βαλει λογκο και μετα οταν φυγει θα παρει και το υπολοιπο μαζι γαμιωντας καθε γωνια καμπυλη και μετα αντε να βρεις λιμα να διορθωσεις παλι τα σπασμενα. ξερεις τωρα παλι απογοητευση αγχος συγχιση και βλακα μου λειπει ολο αυτο που υπηρχε γιατι απο λαθη δικα μου γιναν ετσι οπως εγιναν και τωρα δεν μαζευεται το σκουπιδιαριο ναι?
Η αγαπη ειναι το πιο τροφαντο και ειλικρινες συναισθημα αρκει να το νιωθεις και να ακους σωστα
εγω ως παρεξηγημενο εγκεφαλικα ον και λογο ocd και λογω δεν ξερω θα βαλω αστερισκο απο πανω εδω θελω να το ακουω ξερεις η φαση που αναπληρωνεις κατι που σου λειπει ρωτωντας 100 φορες τη μερα τον αλλον αν ειναι True love και που παω γιατι αμα φυγω θελω να ρθεις μαζι και οταν δεν εισαι εδω καθομαι σαν κουταβι και κοιταω το παραθυρο μπλα μπλα γιατι θελω να σαι εκει οταν θα κανω χριστουγεννα καλοκαιρι και θα φοβαμαι να παω τουαλετα μην μου δαγκωσει κανας κροκοδειλος τον κωλο κλπ γιατι το παζλ αυτο το παζλ ειναι δικο μου κλπ δεν ξερω γιατι ειμαι τοσο ασυναρτητη και τρομαγμενη και δεν ξερω σε ποιον απευθυνομαι τωρα αλλα οπως μιλαω αλλα μην εισαι βλακας τωρα το λεω σε εσενα σαγαπω

-ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
δεν σχολιαζω

-ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΛΗΡΩΝΩ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΚΛΠ
εγω ποτε και κρυο και ναι αυτα

μαρεσει να μην γραφω με συνταξη γιατι μονο εγω καταλαβαινω τι λεω ρουα ματ λοιπον. οχι δεν το χω ισως το κανω το κανα θα το κανω σε ενδεχομενο επομενο ψυχολογικο τρακο
αλλα ναι θελω να κατσω και να παρω τα χερακια μου και να βγαλω τα ματια μου οπως εκανα τσεκ
και μετα δεν θα χει γυρισμο τσεκ
και σημερα εχω πολυ πλακα τσεκ
μια βαλεριανα πλιζ τσεκ

θελω να γραψω βιωματικα τωρα αλλα το μονο βιωματικο ειναι οτι σε πληγωνα τοσο καιρο αλλα θελω να το φτιαξω απεγνωσμενα πολυ και να μαστε τοσο ομορφα οπως ημασταν τσεκ

-ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΦΥΛΛΟΥ ΣΗΜΑΙΑΣ.ΑΚΡΟΤΟΝΗΣ ΤΑΣΗΣ.ΗΜΙΠΛΗΓΙΑΣ.ΜΑΡΑΣΜΟΥ.
φυτοπαθολογια 4ου χαχαχαχαχαχαχαχαχα

ναι οχι θελω παγωτο

-ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΑΓΑΠΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΕ ΣΥΓΝΩΜΗ
θελω να ξυπναω μαζι σου γιατι εισαι το μονο που με γεμιζει και με κανει να χαμογελαω ειναι αυτο. ξερεις αυτη η φατσουλα σου το γλυκο σου χαμογελο και ολα κι ας γκρινιαζεις ολη μερα θα παραμενεις το δικο μου πλασμα και εγω απλα στο γκρι εχω κι ενα ουρανιο τοξο λιγο πιο παστελ για να ναι συμφωνο με τα δικα μου γουστα αλλα εσενα θελω στην αλλη ακρη του κοσμου μαζι και ξερεις πως οτι και να κανεις παντα θα εισαι εσυ το πιο γλυκο μεθυσι

αυτα για σημερα.

Χαμοκελα.

Έχουμε στο μαγαζακι και μαζευει σπαστικα τα πραγματα του τα στοιβαζει σε κουτες γυρναω το κεφαλι περα δωθε να κανω κι εγω κατι πρεπει να κανω κατι ΠΡΕΠΕΙ.
εχω γεμισει εχω φουλαρει για την ακριβεια, λες κι εχω σκουληκια μεσα μου και αν κατσω θα με φανε ζωντανη. φοβαμαι να σκεφτω. φοβαμαι παρα πολυ να κατσω και να σκεφτω.
Βλεπω γυρω μου τα παντα να γκρεμιζουν και θελω να φυγω να φυγω μακρια να μην κοιταω πισω γιατι αμα κοιταξω θα θελω να μεινω. αν μου κρατησει καποιος τη μυτη θα σκασω το νιωθω οπως νιωθω και υγρο το δεξι μου ματι οπως ακουμπησα το χερι μου πανω στο ξυλο και εμεινε η παλαμη μου στη σκονη. μυριζει σαν το αμαξι του εδω μεσα.
καποιες φορες θες να κλαψεις γιατι εχεις παραπονο. παραπονο μεγαλο που σου ειπαν παλι ψεματα, παραπονο που πρεπει να κανεις τον καραγκιοζη ολη μερα, παραπονο που κοντευεις να τα διαλυσεις ολα γυρω σου. και ετσι δεν μπορεις πια να κλαψεις παρα καθεσαι με τα ποδια στον τοιχο και περιμενεις να καιει το κεφαλι σου απο το αιμα που χει μαζευτει. με ενοχλει που οι ανθρωποι παντα φευγουν ειναι μια κατασταση την οποια δεν θα μπορεσω να προσαρμοστω ουτε να συνηθισω με ενοχλει να λεω αντιο γιατι αισθανομαι πως αφηνω και κατι μου σε αυτον που φευγει κατι μεγαλο κατι μικρο δεν εχει σημασια.
Με ενοχλει ομως ακομα περισσοτερο οι ανθρωποι να αλλαζουν να εκδηλωνονται να λενε ψεματα να μετατρεπονται σε σκοτεινα πλασματα που σου ρουφανε οτι καλο ειχες μεσα τους για αυτους. Να θες να ξεριζωσεις αυτο το καταραμενο κομματι απο μεσα σου και να μην μπορεις γιατι εχει σφηνωσει τοσο βαθια που φοβασαι να το βγαλεις μην πεθανεις κι εσυ ο ιδιος μαζι με τις αναμνησεις σου.

"Θελω να φυγω ρε μανα θελω να φυγω να γλιτωσω" θες να σπαραξεις και να ξεφορτωθεις τα παντα σαμπως αμα πας στην αλλη ακρη της γης θα φυγουν και ολες οι αναμνησεις σου. και αντε να το πεις σε αυτην την φουκαριαρα αυτο που εχει στυψει την ζωη της για σενα που τρεχει ολη μερα σαν το σκυλι και κανει τον καραγκιοζη μπροστα στα ματια σου για να σου φτιαξει το κεφι. που οσο ασχημα και να της φερεσαι θα κανει τα παντα για να χαμογελασεις.
\
Μου λειπει η παλια μου ζωη.

Άνοιξα τη σελιδα να γράψω για σένα και ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και την αναπνοή μου να κόβεται στις 13 του μήνα κλείνεις 5 ολόκληρους μήνες μακριά μας. Δεν μπορώ να νιώσω κάτι γιατί φοβάμαι αν αφήσω αυτό που νιώθω να με κυριέψει θα μείνω να σαπίσω σε ένα κρεβάτι μέχρι να ρθει η ώρα να σε βρω. Λένε πως όταν φεύγει καποιος περνας τα 6 στάδια του πένθους εγω δεν ξέρω σε ποιο είμαι αλλά ακόμα περιμένω να ακούσω το κινητό μου να χτυπάει και μετα ενας 10λογος παραπονα οτι σε ξεχασα και δεν σε πηρα.. μετα περιμενω να ρθεις να δεις το μαλλι μου που ειναι μαυρο και απο περσυ με τρως να το κανω μαυρο γιατι δεν σ αρεσε ποτε το μοβ. και τα κοψα γιατι παντα σου αρεσα με κοντα μαλλια. και τα ξαναβρηκα με τον βλακα που δεν συμπαθουσες και να ξερεις πως ηταν ενας απο αυτους που ηταν διπλα μου σε ολο αυτο. και ολοι οσοι ηταν εκει ηταν πολλοι και δεν περιμενα να ειναι τοσοι. και γραφω τοσο μηχανικα και δεν ξερω σε ποιον απευθυνομαι γιατι καθε φορα που σκεφτομαι ποσο αποτομα εφυγες σφαδαζω γιατι δεν σου πα σαγαπαω πριν κλεισουμε εκεινο το βραδυ και επειδη δεν ξερω γιατι.
Γιατι ρε μπαμπα.γιατι.

δεν θελω να συνεχισω. θα ξαναγραψω και θα γραφω για σενα. θα γραφω μεχρι να ρθω στον ουρανο και να στα λεω γιατι παω στοιχημα πως θα εισαι εκει. φυλακα αγγελε μου αλητη.
γιατι δεν ησουν μονο μπαμπας ησουν ο κολλητος μου ησουνα προτυπο ησουνα ολα ηθελα να πιστευω πως μπορω να καταφερω. σαγαπω.

lices in my wings.

Σημερα ηταν ακρως περιεργη μερα.
Ξαναζησα οσα ειχα να ζησω εδω και καιρο. το χιμαδιο που μου λειψε. η μυρωδια κατρουληλας στου ψυρρη μεσα στη ζεστη.Θελω να διαγραψω γεγονοτα να ξαναρχισω απο καπου που ειχα ξεμεινει προσφατα.Μπορει να πονεσα πες με βιτσιοζα τελος παντων αλλα δεν ειχα ποτε λογικη για να χω τωρα.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ.
Έχεις εκραγεί από θυμό.Έχεις πετάξει ρούχα παντού.Ποιος? ΕΣΥ
Που μέχρι και τα χαρτομάντηλα έχουν συγκεκριμένη θέση.Έχεις στήσει ένα χάρτη στον τοίχο και μιλάς ένας παράλογος δίχως τέλος όπως ακριβώς το περίμενα"ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ ΕΓΩ ΕΔΩ" φωνάζεις χτυπώντας απειλητικά το δάχτυλο πάνω του.Μετά έχεις πάρει τρία βελάκια και τα πετάς εκεί καρφώνονται σε τρία μέρη."Θα ξεκινήσω από δω και μετά εκεί και εκεί τέλος".

Όπου και να πας εκεί θα είναι μην ξεγελιέσαι.Ελπίζεις.Ελπίζεις πως δεν ανήκεις εδώ.Σε αυτό το σημείο.ΓΙΑΤΙ.Γιατί σε πνίγουν οι άνθρωποι εδώ.Αλλά με ποια ψευδαίσθηση ζεις?Σε ποιο ροζ σύννεφο επιπλέεις?Λες και δεν ξερεις την πραγματικότητα.Οι άνθρωποι είναι σαν τις ψείρες, όπως είπε και ο Μιλερ.Χώνονται κάτω από το δέρμα σου και σε τρώνε όπου και να πας σε ακολουθούν.Έχουν χωθεί βαθιά μέσα στο δέρμα σου και όσο ξύνεσαι πληγιάζεις δεν θα βγουν έξω το μόνο που καταφέρνεις είναι να ματώνεις και η φαγούρα χειροτερεύει μέχρι που οι πληγές σου γίνονται τόσο βαθιές από το ξύσιμο που δεν υπάρχει πλέον δέρμα και έχεις φτάσει στο κόκκαλο.Τις ψείρες δεν τις ξεφορτώνεσαι όπως και τους ανθρώπους.Τι να πας σε βουνό θα τους αναζητεί η ψυχή σου γιατί θα σε τρώνε τι να πας σε καινούριο μέρος πάλι θα σε φάνε οι καινούριοι, καθένας τους εχει τη σειρά του: ενθουσιασμός,συμπάθεια,αγάπη,απογοήτευση.Πάντα θα ρθει αυτή η γαμημένη απογοήτευση.Είτε έρθει από φυγή,θάνατο,αντιπάθεια θα έρθει.Θα έρθει γιατί σου αφήνει ένα κενό, κενό ότι δεν το χόρτασες όσο το είχες γιατί ο αδηφάγος ρομαντισμός μας όσο κυνικοί και να είμαστε δεν μας αφήνει να ζήσουμε με την απώλεια.Λες και χωρίς τις ψείρες μας χάνουμε την ουσία και την υπόσταση μας.Δεν έχουμε ζωή χωρις το δράμα, την απογοήτευση, τις τραγωδίες, το έπος τους, τη χαρά τους.Αν έχεις τέτοια πεποίθηση πως τρέχοντας θα γλυτώσεις τότε είσαι γελασμένος.Γελασμένος.Θα γλυτώσεις τον πρώτο καιρό θα ενθουσιαστείς πάντως την κατάρα ή το θαύμα της ζωής όπως θες πάρτο θα το κουβαλάς μέχρι κι εσύ να αποχωρήσεις και να απογοητεύσεις αυτούς που σε κουβαλάνε στο δέρμα τους.



MY TRIAL RUN-

your eyes your eyes your eyes..

Μιλαγα για καταιγιδες αναμπουμπουλες θαλασσες και τα σχετικα.Μαζι σου.Παντα αρχιζουμε απο το πιο απλο και καταληγουμε στο πιο ακραιο.Ειχες μια αγριεμενη θαλασσα στα ματια σου οπως μιλαγες και εκανες εκτεταμενες κινησεις κοιτωντας με με το ιδιο παθος με την ιδια ορμη.Ψιχαλιζε δεν καναμε καν τον κοπο να μετακινηθουμε πιο περα.Ειχα σταματησει να ακουω και ειχα καρφωθει σε αυτο το βλεμμα που μου τρυπαγε το κεφαλι και με κοιταγε κατευθειαν μεσα στην ψυχη μου.Γυμνη- γεματη - αδεια - τοσα ονειρα σκεψεις συναισθηματα περνουσαν απο μπροστα μου εκεινο το δευτερολεπτο που μου αρπαξες το κεφαλι και το φερες μπροστα στο δικο σου.

Ξυπνησα.

Ενιωσα αυτον τον ηλεκτρισμο που ενιωσα εκεινο το βραδυ.Ηξερα πως ενιωθα τα παντα την αγαπη σου τον πονο σου το αρωμα σου ολα.Δεν ηθελα να φυγω να γυρισω πισω στην καθημερινοτητα να ξερω πως θα κανα 4 ωρες για μια αγκαλια.Να κανα τοσα χρονια υπομονη γι αυτην την στιγμη να πρεπε να βουτηξω στη λασπη στα σκατα στο βουρκο σε ολα για να αναπνευσω να παρω μια μεθυσμενη ανασα ηρεμιας.Μεσα στην απελπισια μου καλυπτα το κενο μου με πραγματα που δηθεν με γεμιζαν δηθεν με εκαναν καλα και κατα βαση κοροιδευα εμενα πιο πολυ απο τους αλλους γυρω μου.Ημουνα ενα τερας συναισθηματικου παραλογισμου.Ηξερα εξ αρχης που ανηκω και το πλακωνα με οτι εβρισκα μπας και το κανω να σκασει και ηρεμισω.

Κακος ειναι ο αλλος βεβαια αυτος που σε θελει εκει να περιμενεις να σε βασανιζει εως οτου ματωσεις εν αγνοια του βεβαια γιατι εγω ειχα ξεφυγει απο αυτη τη δινη γιατι ειχα παει σε αυτο που αγαπουσα περισσοτερο απο καθε τι.Εσενα.Τον ανθρωπο που ζουσα οντως μια ταινια μαζι του.Που σκυλιαζα καθε φορα που δεν μου αγγιζε την ψυχη μου.Που ενιωσα οσα δεν ειχα νιωσει οταν με αγγιζε με τα ματια του και ηξερα πως αγγιζε την ψυχη μου.



αλλα δεν θα σε αφησω εδω.
Ημουνα πιο ευτυχισμενη οσο ποτε αλλωτε ανοιγα τα ματια μου με αυταρεσκεια.Ημουνα μεσα στο αεροπλανο και γυρναγαμε μαζι.Ειχα ξαπλωσει στο χερι σου και ειχα τη μυρωδια σου.Το πιο γλυκο αρωμα στον κοσμο.Μαρεσε να σε βλεπω κουλουριασμενο πανω μου κοιταγα το σφιξιμο στα χερια σου και ηξερα πως αξιζε ολο αυτο.Αξιζε η ωριμανση ο αγωνας και ολο το χαος γυρω μας.Αξιζε να ζησω ολα αυτα για να γυρναω σπιτι γεματη.
Αγγελε μου.

every you every me.

 Ηταν ο πιο ηρεμος υπνος που εκανα ποτε.Εμπαινε φως στο δωματιο μυριζε ξυλο και μια μικρη δοση υγρασιας απο το παραθυρο που εμπαινε το φως του κλασσικου Λονδρεζικου πρωινου.Ηταν γρηγορο, αποφασιστικο, χωρις καμια μα καμια εξηγηση ημουν μετα απο ταξιδι, ενα ταξιδι για δυο μερες.Ηταν ολα οσα ηθελα τα 3 τελευταια χρονια αυτον τον 2ωρο υπνο στην ακρη ενος κρεβατιου που δεν ειχα ξαναδει αλλα με ανακουφιζε τοσο αυτην τη μυρωδια αυτο το υφος.Ημουν τοσο γεματη και ησυχη λες και οταν με κοιταζε με αυτα τα ματια που γυαλιζανε μπροστα στο προσωπο μου επαιρνε μια παραξενη ικανοποιηση απο την ηρεμια μου.Μυριζε κανελα στην αλλη ακρη του δικου μου κοσμου και ημουν ηρεμη.Ηρεμη και ησυχη πως το καταφυγιο μου ειναι εκει.Επαιζα με τα ακροδαχτυλα μας ειχε πλακα.Με ελεγε μικρη νεραιδα και το πιστευε.Με επιανε με το τεραστιο χερι του και μου τραβαγε τουφες απο τα μαλλια και χαμογελουσε οπως ειχα βυθισει τα μουτρα μου κατω απο το χερι του στο μαξιλαρι.Ειχα βουρκωσει γιατι ενιωθα γαληνη μεσα μου ισως οτι πιο ομορφο και αληθινο ειχα νιωσει.Λες και αν πεθαινα εκεινο το δευτερολεπτο θα πεθαινα ευτυχισμενη.
Γιατι ισως το πιο ασωτο πραγμα στη ζωη να ειναι αυτο που σπρωχνεις μακρια σου.



                    

Think of England.

Δεν ξερω τι με επιασε.Δεν ξερω.
Δεν ξερω γιατι εχουν περασει δυο χρονια.Στηριξα πολλες ελπιδες και ονειρα σε αυτο και πιστευα οπως πιστευω πως οσες φορες και αν φυγεις θα ξαναγυρισεις εστω για να μου πεταξεις δυο τσιγαρα και να μου μιλησεις για την μεγαλη σου ζωη.
Δεν ηξερα γιατι ανακατευομουν.Κατα βαθος ζουσες τη ζωη που ηθελα να ζησω εγω.Σκεψου μονο πως οσα συζηταγαμε δυο χρονια πριν εσυ τα κανες πραγματικοτητα και εγω ακομα βλεπω ονειρα να θρυμματιζονται και να διαλυονται μεσα στα χερια μου και εγω να υπενθυμιζω στον εαυτο μου πως πρεπει να αναθεωρησει και οτι ειναι ελευθερια να εχεις επιλογες και να αλλαζεις.
απλα ειχα πεσει σε ληθαργο.
απο το 12 και μετα ημουν σε συνεχη ληθαργο.
Σαν απο το να εφυγες και μετα να μου ρθε μια πετρα στο κεφαλι και να με αφησε εκει.
Δεν ξερω.
Ειλικρινα ψαχνω να στηριξω καπου αυτον τον κενο χωρο.Αυτο το τοσο μακρια και το τοσο αλλοκοτα κοντα που με μανιπιουλαρει καλυτερα και απο τον πιο επιδοξο μαριονετιστα.
ειλικρινα πιστεψα πως γινεται ενας χαμος.
Ελεγες πως τα χεις ζησει ολα μα ολα και εγω κοιταγα σαν τον κουταβι τη ζωη σου απο ενα μεγαλο γυαλινο τζαμι ευχομενη να χαμε αλλαξει θεσεις.Και τοτε σε βλεπω να κλαις και να σπαραζεις σε βλεπω να διπλωνεσαι στα δυο και να με κοιτας.
"Ο,τι ειχα να ζησω το εζησα και εχω ακομα για να το χορτασω.Αλλα ξερεις πως εχασα το πιο σημαντικο σημειο."

και τι ειναι ποιηση.

Where is my mind.

Νομιζα ο,τι θα σκασω.Νομιζα οτι δεν χωραγε αλλο βαρος πανω στο στηθος μου.

"Αναλωνομαστε σε πραγματα που σε λιγα χρονια θα σκεφτομαστε τι καναμε και δεν το ζησαμε οπως επρεπε και τοτε θα χτυπαμε το κεφαλι μας στον τοιχο για το ποσο βυθισμενοι στο βουρκο ημασταν ενω δεν επρεπε"

Τα χρονια περνανε νερο οι ανθρωποι φευγουν φθειρονται και χαλανε.Ρυτιδιαζουν αλλα παραμενουν ομορφοι.Παραμενουν οι αναμνησεις πισω.Και γω αναρωτιομουν τι εχω αφησει πισω μου που να αξιζει ποσο ειχα παλεψει για τη ζωη μου και εν τελει ποσο την εχω καταστρεψει.Τη μια ηθελα να φυγω να παω καπου μακρια.Την αλλη απλα ηθελα να χωθω καπου να μην ακουω κανεναν τις υστεριες του τη μποχα του την κακοτροπια του και την αναισθησια του.Δεν ηξερα αν ειχα γινει ενας κηνητος κυνισμος που εβραζε στην ιδια του τη σαρκα απλα ηθελα να ξεφυγω να ξεφυγω απο ολα οσα ειχα φορτωθει σε αυτο το κεφαλι.Μου μοιαζε ανυποφορο να κυνηγαω την ευτυχια μου, μου μοιαζε ανυποφορο πια να αναλωνομαι, να αναλωνομαι συνεχεια στο παρελθον, στις ανουσιες κοινωνικες επαφες.Κυνισμος.Παντα ηθελα να ξεφυγω απο μενα και τωρα κυνηγαω να ξεφυγω απο αυτο που ημουν τοτε και τωρα επιστρεφει καθε τοσο πανισχυρο,παλευω να ξεφυγω απο τους αλλους παλευω αυτο που τοσο μισουσα τοτε. 

Αλλα δεν θα σε αφησω εδω.

Μεσα στην μποχα των γυρω μου εψαχνα καθε μερα μια διοδο.

Πληγωνω αυτους που αγαπω, μακαρι να μπορουσα να με τιμωρησω μακαρι να μπορουσα να με δυαλισω να με πονεσω τοσο ωστε να καταλαβω και να σταματησω.Μακαρι να ξερα να αγαπω με εναν υγιη τροπο και οχι με τον δικο μου απροσαρμοστο τροπο.Οταν εφυγες μου ειπες πως οσο και να σε αρρωστησα ειχες ερωτευτει το στομα που μιλαγε και τα ματια που κοιταγαν ειχες ερωτευτει την καρδια το νοημα και οχι τις λεξεις που εβγαζε ο βοθρος μου.Και εφτασε 2014 δυο χρονια μετα να παλευω με εμενα ακομα.Να θελω να κανω ευτυχισμενο εναν ανθρωπο και να μην μπορω ισως γιατι ειμαι χαλασμενη αλλα το πιστευω πως δεν υπαρχει "δεν μπορω να δεθω" υπαρχει ενα φοβαμαι που το χω ξεπερασει και μπορω να τα βρω πιο ευκολα με αυτην την κατασταση.Φοβαμαι μονο μην αδειασω ξαφνικα.Η μοναξια μου πηγαινε πολυ απλα τωρα με φοβιζει.Με φοβιζει και με στοιχειωνει.

Θελω να γυρισω σε αυτο που πιστεψα να κοιμηθω στα χερια σου στο λεμο σου και να ηρεμισω τωρα σε αλλο. το 14. 

some people they fit in life or whatever. I don't.

Ξυπνησα αναποδα.Βγηκα απο το δωματιο παραπατωντας, επιασα μια κουπα καφε και κοιταζα τον πατερα μου πανω απο τον παγκο να βγαζει τα πιατα απο το πλυντηριο,

"Γαμωτο" αναστεναξε. Κοιταξα απο μπροστα του και ειδα ενα πιατο τελεια σπασμενο στη μεση.

"Καμια φορα δεν παιρνεις χαμπαρι οτι εχει ραγισει πριν σπασει εντελως", εμεινα και τον κοιταξα.

Δεν θα καταλαβει ποτε  τι σημαινε αυτο για μενα και ποσο με αντιπροσωπευε.

4:45 πμ.

"Δεν εχει να κανει με τα γεγονοτα,τις πραξεις,τα συναισθηματα και το χαμο.Δεν εχει να κανει με τιποτα βασικα.Εχει να κανει με το οτι με πνιγει ολο και περισσοτερο και δεν νομιζω πως θα ρθει πια η μερα που θα μπορω να το διαχειριστω.Δεν ξερω αν γενικοτερα ειχε να κανει με τη γαμημενη ρουτινα ή το γεγονος οτι καθε μερα θρηνουσα για τις ζωες που δεν εζησα, για τα πραγματα που δεν τολμησα να κανω ή να προσπαθησω για αυτα και τωρα τρεχω μακρια απο τα παντα μηπως σταθω τυχερη και μεσα στην ανακατοσουρα μου βρεθω καπου.Καπου συγκεκριμενα και οχι να περιπλανιεμαι εδω και εκει χωρις σκοπο.Ολα ειναι ευθραυστα,πονανε και ραγιζουν.Εχω κουραστει αισθανομαι μονο νευρα και απογοητευση.μονο.Απλως θελω να ρθω εκει να κατσω κατω στο ξυλινο σου πατωμα να φορεσω κατι προχειρο και να πιω μια κουπα κακαο ενω κοιταζω τη βροχη μεσα στο χαμηλοταβανο ζεστο σπιτι σου που μυριζει κανελλα παντα.παντα και σιγοπαιζει Placebo σχεδον καθε φορα που πλησιαζω το δωματιο σου."

Ειναι καποιες μερες που ειναι ιδανικα περιεργες, ασχημες, αναποδες οχι δεν ειναι επειδη εχω τις μαυρες μου.Τετοιες μερες που και ο καιρος εκει περα που εισαι μοιαζει με τον ιδανικο μεσογειακο τις ανοιξιατικες μερες.Αυτες τις μερες, τις αποκαλω κοκκινες μερες.Λεω σε ολους εχω τις "κοκκινες μου" και εννοω τις μερες που με κατακλιζει ενας ανεξηγητος φοβος και ανασφαλεια οτι ολα θα γινουν σκατα και οι ανθρωποι θα φυγουν απο διπλα μου γιατι τους πληγωσα για χιλιοστη φορα.Φυσικα και η ζωη δεν ειναι στασιμη ολα αλλαζουν γεγονοτα,καταστασεις τα παντα.Στο κατω κατω ουτοπια δεν ειναι να πιστευεις πως τα πραγματα θα αλλαξουν προς το καλυτερο αλλα πως θα μεινουν ιδια για παντα.

Ειναι και οι αλλες μερες που απλα ξυπναω και νιωθω μονο νευρα και απογοητευση απλα γιατι ολα φταινε, ολα.ολα.ολα.Αυτες τις μερες τις αποκαλω μπλε γιατι αισθανομαι πιο μονη και πιο απομακρη,πιο αδεια και πιο κουρασμενη.Ετσι αυτες τις μερες εχω τις μπλε μου.

Και ο πιο δυσκολος ρολος που καλεισαι να ενσαρκωνεις και να αντιπροσωπευεις καθημερινα ειναι ο ιδιος σου ο εαυτος.