Ο καιρός των νέων κοριτσιών φανέρωσε στα χιλιάδες κρεβάτια, απειροστούς μεσαίους φθόγγους. Ναι.
Φερνάντο Αρραμπάλ, Η πέτρα της τρέλας (μτφρ. Α. Ταρνανάς, έκδ. Αιγόκερος, Αθήνα 1989 (β΄), σ.71).
*
Νομίζω πως βρισκόσουν ήδη στο δωμάτιό μου όταν γύρισα. Η κλειδαριά άνοιγε μ’ ένα σουγιά ή με μια φουρκέτα. 'Ηταν Φεβρουάριος, η μικρή ξυλόσομπα ήταν σβηστή, και ο μόνος τρόπος να ζεσταθούμε ήταν να μπούμε στο κρεβάτι.
Η γυναίκα που κοιμάται μοιάζει με ναυάγιο. Ξεπροβάλλει μισή έξω, ενώ μισή μένει βυθισμένη μέσα στην αναισθησία του ύπνου. Η τηλεόραση παίζει.
[...]
Η γυναίκα που κοιμάται μοιάζει με ναυάγιο. Ξεπροβάλλει μισή έξω από το νερό, ενώ μισή μένει βυθισμένη μέσα, χωμένη στην άμμο.
[...]
Η γυναίκα κοιμάται. Δείχνει το στήθος της. 'Αθελά της; Δεν υπάρχουν μάτια να το διαβάσουν. Γραμμένο. Τώρα δεν υπάρχουν. Μπορεί όμως κάποτε να υπάρξουν. Μπορεί και όχι.
Κρυμμένη ομορφιά. Και μυρωδιά βροχής στο λίγο χώμα μέσα στις γλάστρες.
[...]
Τώρα μοιάζει σκεφτικό το σώμα της, πολύ σοβαρό. 'Ημερο, εξημερωμένο. Κατοικίδιο. Οι επιθυμίες μέσα στο σώμα γεννιούνται από τις αισθήσεις, αλλά μέσα στο μυαλό, μέσα στην ψυχή πώς;
'Ελενα Πέγκα, αποσπάσματα από το διήγημα «Γυναικείο γυμνό», όπως περιέχεται στην συλλογή Σφιχτές ζώνες και άλλα δέρματα (έκδ. 'Αγρα, Αθήνα 2011, σσ. 42-46).