Haecceïta: Diesheit, Dieses-Sein, die individuelle Wesenheit (ŧentitas positivaŦ, tode ti des ARISTOTELES). Der Ausdruck bei den Scotisten üblich. ŧHaecceïtas est singularitasŦ (bei PRANTL, G. d. L. III, 280; vgl. 219). ŧHaecceïtas nihil aliud est, nisi quidam modus intrinsecus, qui immediate contrahit et primo quidditatem ad esse... et nominatur differentia individualisŦ (l.c. III, 290). GOCLEN: ŧHaecceïtas - ab Haec pro differentia individuanteŦ, so viel wie ŧipseïtasŦ (Lex. philos. p. 626). Nach CHR. WOLF ist die ŧDiesheitŦ der ŧGrund der einzelnen DingeŦ (Vern. Ged. I, § 180).