zahir

Ayrıca bakınız: Zahir

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi ظاهر‎, o da Arapça ظَاهِر‎ (ẓāhir) kelimesinden gelmektedir.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /zaːˈhiɾ/
• Heceleme: za‧hir

Ad

zahir (belirtme hâli zahiri, çoğulu zahirler)

1. dış yüz, görünüş

Belirteç

zahir

1. elbette, kuşkusuz, şüphesiz
   • Hasan bir kız seviyordu. Kız da onu sevse gerek. Olmuyormuş zahir

     — 2012, Attilâ İlhan, Sokaktaki Adam, İş Bankası Kültür Yayınları, s. 234

Ön ad

zahir

1. açık, belli
2. destekleyici, yardımcı
3. galiba, ümîd edilir ki, umulur ki, zannederim