Foreldre: Ingeniør Leif Wilhelm Lindell (1928–93) og kontordame og lærar Kari Christiansen (1930–83).
Gift 25.2.1978 med sjølvstendig næringsdrivande Per Christian Garnæs (11.11.1956–), son av Per Garnæs (1921–2000) og Karen Giæver Helland (1928–2017).
Unni Lindell er ein norsk forfattar. Ho vart fyrst kjend som forfattar av barne- og ungdomsbøker, men fekk det store gjennombrotet sitt med kriminalromanserien om politietterforskaren Cato Isaksen. Forfattarskapen omfattar òg ei rekkje humoristiske og forunderlege bøker.
Lindells bøker er omsette til ei rekkje språk.
Lindell voks opp i Oslo, og bestemde seg tidleg for å bli forfattar. Etter franskstudium ved Universitetet i Oslo og journalistutdanning, arbeidde ho som journalist i Asker og Bærum Budstikke, i A-magasinet, Kvinner og Klær, Hjemmet og Vestsiden. I fritida skreiv ho kriminalnoveller og små dikt som ho fekk trykt i magasin og vekeblad.
Lindell har gjeve ut ei rekkje bøker for barn og ungdom, mellom anna debuten Den grønne dagen (1986), Fire dager til fullmåne (1990) og frå 2008 den populære serien om «Nifse Nella». Bøkene i serien er illustrert av Fredrik Skavlan. I 1992 vann ho ein romankonkurranse med ungdomsboka Fuglefangeren, og i 1994 fekk ho Kritikerprisen for ungdomsromanen Sugemerket.
Lindell har òg gjeve ut diktsamlinga Min fars kjole er rød som reven (1995) og romanen Måneorkesteret (1993) – eit tidsbilete frå 1950- og 1960-åra.
Uansett sjanger skriv ho i eit biletrikt og fantasifullt språk.
Ved sida av barnebøkene har Lindell nærast skapt sin eigen sjanger gjennom fleire samlingar med språklege utsegner frå barn, som Gamle damer legg ikkje egg (1991) og Kjære Gud jeg har det godt har du noe ull (2005). Sitata er overraskande og humoristiske, fulle av unganes merkverdige kombinasjonevne og forunderlege logikk. Desse bøkene har blitt bestseljarar utover Noregs grenser, mellom anna i Sverige.
Lindell debuterte som kriminalforfattar med ei rekkje noveller som kom i bokform i 1993 under tittelen En grusom kvinnes bekjennelser.
Det store gjennombrotet kom med kriminalromanen Slangebæreren i 1996, med politietterforskaren Cato Isaksen ved drapsavsnittet i Oslo-politiet. For oppfølgaren Drømmefangeren (1999) fekk ho Rivertonprisen. Seinare kom Sørgekåpen (2000) og Nattsøster (2002), og desse fire fyrste bøkene i serien er seinare filmatiserte for TV.
I 2004 gav Lindell ut den frittståande kriminalromanen Rødhette, men allereie i 2005 kom neste bok i serien om Cato Isaksen, Orkestergraven.
Frå og med Honningfellen (2007) fekk Isaksen ein ny kvinneleg kollega, Marian Dahle, som både er ei støtte og eit problem for han i dei etterfylgjande bøkene. Det gjeld i utprega grad i den tiande boka med Cato Isaksen i sentrum, Brudekisten (2014). Samstundes er ho den femte boka med Marian Dahle som medaktør. Bygningane på Gaustad sjukehus blir nytta til å skape uhygge, og ugjerningar i fortida på Gaustad fører til mord og komplisert etterforsking. I Jeg vet hvor du bor (2016) får Marian Dahle i oppdrag av Isaksen å sjå på ei «kald sak». Gjenopptakinga set veldige krefter i sving, og i Lindells fyrste «Marian Dahle-krim» får etterforskaren meir enn nok å hengje fingrane i. Det får ho òg i neste bok i serien, Dronen (2018). Dette er både ei Marian Dahle og Cato Isaksen-bok. Sjølv om han held seg nokså mykje i bakgrunnen, er det han som set Marian i gang med å etterforske eit mord i eit telt i Maridalen, der også ei drone som har floge over området, blir sentral.
I kriminalromanen Nabovarsel frå 2020 møter vi ein ny etterforskar. Ho går under kallenamnet Snø, men heiter Lydia Winther. Ho rykkjer ut til eit ferietomt hus der ei ung jente er aleine for å lese til eksamen. Snø ser ikkje noko mistenkjeleg, men har ei kjensle av at noko er gale, og tek ein ny tur. Då har den unge jenta, Sonja Jansen, forsvunne. Snø får mange og store utfordringar, og dei blir knytte saman med løyndomar i hennar eige liv. Uhygge og frykt, galskap og brotsverk av det grovaste slaget held lesaren fanga til det heile løyser seg både fort og fullstendig til slutt. Nabovarsel er eit nytt høgdepunkt i ein omfattande forfattarskap, og vart då også nominert til Rivertonprisen for 2020.
I Fremmedlegeme (2022) etterforskar Snø ei sak der mange menn har blitt sporlaust borte. Så blir ei kvinne funnen drepen midt i Oslo, og Snø blir beden om å hjelpe etterforskarane Hay og Marian Dahle, som lesarane kjenner godt frå før. Det meste kjem til å handle om ein gammal, bortgøymd gard, med overvakingskamera og stengde bommar. Lindell skaper spenning og uhygge og tyr til verkemiddel som ikkje berre er kraftige, men nærast groteske. Etterforskinga er solid, og både intriger og språkleg framstilling er godt handtert.
Snø har større problem i Lindell si neste bok, Dukken i tauet (2024), både på det personlege planet og når det gjeld etterforskinga av forsvinninga til seks år gamle Lucy. I samarbeid med Marian Dahle si etterforskingsgruppe kjem Snø til å samle seg meir om hendingar tretti år tidlegare enn om den notidige forsvinninga. Det er mykje å finne i den digitale verda, men det kan bli ekstra vanskeleg å løyse saker der personar så å seie lever i parallelle verder.
Fleire av bøkene til Lindell knyter an til aktuelle samfunnsproblem, og Cato Isaksen sitt privatliv er ein viktig del av forteljingane, sjølv om politiarbeidet alltid har førerang. Lindell sine krimbøker er omsette til dei fleste europeiske språk.
I 2015 gav ho ut si andre samling med kriminalnoveller, Min mor har en saks i ryggen. I 2018 mottok ho Rivertonprisen for andre gong, for kriminalromanen Dronen.
Fredrik Wandrup: Om Unni Lindell i Norsk biografisk leksikon, 2. utgave
Kommentarar
Kommentarar til artikkelen blir synleg for alle. Ikkje skriv inn sensitive opplysningar, for eksempel helseopplysningar. Fagansvarleg eller redaktør svarar når dei kan. Det kan ta tid før du får svar.
Du må vere logga inn for å kommentere.