Le Temps

Le Temps je bio jedan od najvažnijih pariških dnevnih listova od 25. aprila 1861. do 30. novembra 1942. godine, koji je spadao u službene novine.

Osnovan 1861. godine od strane Edmunda Chojeckog (koji je pisao pod pseudonimom "Charles Edmond") i Augustea Nefftzera, Le Temps je bio pod Nefftzerovim vodstvom deset godina, kada ga je zamijenio Adrien Hébrard [fr], koji je skoro 45 godina čvrsto vodio taj list sve do svoje smrti 1914. godine. Naslijedili su ga sinovi Émile (1914.), Adrien Jr. (1925.) i Louis Mills (1929.). Ubrzo nakon Millsove smrti 1931. godine, Le Temps je postao dioničko društvo. Adrien Hébrard i njegovi nasljednici ostavili su značajnu slobodu uredništvu, a njegove novine su imale reputaciju da dugo zadržavaju svoje novinare. Le Temps je uvijek ostao politički umjeren.

Prva izdanja novina odražavala su Nefftzerovu liberalnu filozofiju i imala su znatnih problema u sticanju čitalačke publike. Često se morao obraćati prijateljima u Alzasu koji su mu mogli finansijski pomoći u podršci lista Le Temps. Na kraju je tiraž počeo rasti, sa jedva 3000 primjeraka 1861. godine na 11 000 primjeraka 1869. godine, 22 000 primjeraka 1880. godine, 30 000 primjeraka 1884. godine, pa sve do 35 000 primjeraka 1904. godine. Tokom međuratnog perioda, tiraž je varirao između 50 000 i 80 000 primjeraka. Objavljivanje pariškog izdanja lista Le Temps obustavila je Pariška komuna, tako da nije bilo izdanja od 7. do 19. maja 1871. godine.^[1] Međutim, izdanje za St. Germain neprekidno je izlazilo 81 godinu.

Uprkos relativno skromnom tiražu, Le Temps je ubrzo postao najvažnije novine Francuske Republike, posebno među francuskom političkom i ekonomskom elitom. Političke i diplomatske informacije i komentari lista, "ozbiljni do tačke dosade", imali su značajan uticaj i u drugim dijelovima Evrope.^[2] Među novinarima i dopisnicima u Sjedinjenim Državama bili su Georges Bruni [fr] i Adolphe Cohn.

Dana 28. novembra 1942. godine, nakon njemačke invazije na Slobodnu zonu (Zone libre), Jacques Chastenet i Émile Mireaux, tadašnji kodirektori Le Tempsa, odbacili su te novine. Na zahtjev Charlesa de Gaullea, 19. decembra 1944. godine osnovan je Le Monde kako bi zamijenio Le Temps kao službene novine, a posudio je izgled i font Le Tempsa.^[3]

Reference

↑ „Le Temps (Paris. 1861) - 82 Years available - Gallica”. gallica.bnf.fr. Pristupljeno 2019-02-22.
↑ C. Bélanger, J. Godechot, etc., Histoire générale de la presse française, P. U. F., Paris, volume 3, pp. 352–353, 559–561.
↑ Thogmartin, Clyde (1998). „The Golden Age and the War Years”. The National Daily Press of France. Summa Publications, Inc. str. 113. ISBN 1-883479-20-7.

Vanjske poveznice

Digitalna arhiva Le Tempsa od 1861. do 1940. u Gallici, digitalna biblioteka BnF-a

[1] „Le Temps (Paris. 1861) - 82 Years available - Gallica”. gallica.bnf.fr. Pristupljeno 2019-02-22.

[2] C. Bélanger, J. Godechot, etc., Histoire générale de la presse française, P. U. F., Paris, volume 3, pp. 352–353, 559–561.

[3] Thogmartin, Clyde (1998). „The Golden Age and the War Years”. The National Daily Press of France. Summa Publications, Inc. str. 113. ISBN 1-883479-20-7.

[1]

[2]

[3]