Beata Beatrix
 | |
| Autor | |
|---|---|
| Data powstania |
1863–1870 |
| Medium | |
| Wymiary |
86,4 × 66 cm |
| Miejsce przechowywania | |
| Miejscowość | |
| Lokalizacja | |
Beata Beatrix – obraz olejny Dantego Gabriela Rossettiego, malowany w latach 1863–1870. Stanowi ilustrację do Życia nowego Dantego Alighieri oraz hołd złożony Elizabeth Siddal, zmarłej żonie malarza. Dzieło ma wymiary 86.4 na 66 cm. Przechowywany jest w Tate Gallery w Londynie.
Historia i opis
[edytuj | edytuj kod]Elizabeth Siddal, żona Rossettiego i modelka prerafaelitów, popełniła samobójstwo poprzez przedawkowanie laudanum w lutym 1862 roku. Powodem samobójstwa miała być depresja wywołana poronieniem oraz niewiernością Rossettiego[1.1]. Rossetti malował obraz już po jej śmierci i przedstawił na nim jej narkotyczne samobójstwo. Siddal przedstawiona jest na nim podobnie jak na obrazie Ofelia Johna Everetta Millais’a, do którego również pozowała – jest podobnie półuśpiona, pogrążona w oczekiwaniu śmierci i otoczona miękkim tłem, wykonuje również podobne gesty[1.2]. Z przejściem bohaterki obrazu do śmierci koresponduje pora doby – nieokreślona, pomiędzy dniem a nocą. W prawej dolnej części obrazu widać czerwonego gołębia, który składa na jej rękach mak – symbol snu, ale też roślina, z której wykonuje się narkotyk[1.3]. Bohaterka znajduje się w murowanej cembrowinie, symbolizującej otwarty grób[1.4], na jej brzegu malarz umieścił zegar słoneczny, wskazujący godzinę dziewiątą (o tej godzinie Siddal popełniła samobójstwo[1.5]).
Oprócz obrazu śmierci Siddal, dzieło jest też ilustracją do Życia nowego Dantego Alighieri. Tak interpretowany przedstawia postać ukochanej poety, Beatrycze, pogrążonej w mistycznym skupieniu. W lewym górnym rogu obrazu widać czerwoną postać Miłości, trzymającej w rękach światło (symbolizujące życie bohaterki obrazu[2]), w prawym – ciemną postać Dantego (według niektórych badaczy postać ta uosabia samego Rossettiego, który lubił identyfikować się z włoskim poetą; ich obu łączyłaby śmierć ukochanej kobiety[1.1]). Ptak przysiadający w pobliżu jej rąk symbolizuje Ducha Świętego, a niesiony przez niego mak – śmierć, ale i pokój. Z tyłu za postacią bohaterki wyłania się most Ponte Vecchio, mieszczący się we Florencji, gdzie mieszkali Dante Alighieri i Beatrycze[3].
Inne wersje obrazu
[edytuj | edytuj kod]Powstało kilka wersji tego obrazu. Jedną z nich jest obraz (z predellą) w zbiorach Art Institute of Chicago[4].
Inna wersja obrazu znajduje się w Birmingham Museum and Art Gallery. Rosetti nie zdołał ukończyć go przed śmiercią; dokonał tego Ford Madox Brown uzupełniając tło[5].
Późniejsza wersja, z 1880 roku znajduje się w zbiorach National Gallery of Scotland[6].
_-_Beata_Beatrix_-_NG_1721_-_National_Galleries_of_Scotland.jpg)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- Stefan Chwin: Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni. Gdańsk: Wydawnictwo Tytuł, 2010. ISBN 978-83-89859-04-4.
- ↑ Patricia McDonnell, Timothy R. Rodgers: Beata Beatrix. [dostęp 2010-03-12]. (ang.).
- ↑ Meghan Edwards: Supernatural Reality in Beata Beatrix. [dostęp 2010-03-04]. (ang.).
- ↑ Beata Beatrix. www.artic.edu. [dostęp 2022-07-26]. (ang.).
- ↑ Oil Painting - Beata Beatrix. www.bmagic.org.uk. [dostęp 2022-07-26]. (ang.).
- ↑ Beata Beatrix. www.nationalgalleries.org. [dostęp 2022-07-26]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stefan Chwin: Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni. Gdańsk: Wydawnictwo Tytuł, 2010. ISBN 978-83-89859-04-4.
- Meghan Edwards: Supernatural Reality in Beata Beatrix. [dostęp 2010-03-04]. (ang.).
- Patricia McDonnell, Timothy R. Rodgers: Beata Beatrix. [dostęp 2010-03-12]. (ang.).
