Movietone
Het Movietone-geluidssysteem is een optische geluidsopnamemethode voor films, waarbij geluid op film wordt vastgelegd en synchronisatie tussen geluid en beeld wordt gegarandeerd. Dit wordt bereikt door het geluid te registreren als een optische band met variabele dichtheid op dezelfde filmstrook als waarop de beelden worden opgenomen.
Het werd gebruikt door Fox Film Corporation, die de patenten in juli 1926 kocht.[1] De eerste film die dit proces gebruikte was Sunrise (1927) van regisseur Friedrich Wilhelm Murnau.[2]
Hoewel moderne geluidsfilms gebruikmaken van het principe van variabele oppervlakte, kunnen moderne bioscopen (met uitzondering van bioscopen die zijn overgestapt op digitale cinema) een Movietone-film zonder aanpassingen aan de projector afspelen. Wanneer de geluidseenheid van de projector is uitgerust met rode led- of laserlichtbronnen, zal de reproductiekwaliteit van een variabel dichtheidsspoor echter aanzienlijk verslechteren.
Movietone was een van de vier filmgeluidssystemen die in de jaren 1920 in de Verenigde Staten in ontwikkeling waren. De andere waren Phonofilm van DeForest, Vitaphone van Warner Brothers en RCA Photophone.
- ↑ (en) Fielding, Raymond (2006). The American Newsreel: A Complete History, 1911-1967
. McFarland, p. 102. ISBN 978-0-7864-2634-8. - ↑ (en) Filmsite Movie Review: Sunrise (1927). Filmsite.
