Junghans

Junghans
Locatie
Hoofdkantoor	Schramberg
Industrie en producten
Industrie(ën)	horologie, elektronica-industrie, vervaardiging van uurwerken, fijnmechanische en optische industrie
Producten/diensten	Junghans Mega
Status en tijdlijn
Oprichting	1861
Oprichtings­locatie	Schramberg
Bedrijfsstructuur
Rechtsvorm	GmbH & Co. KG
Dochter­ondernemingen	Messingwerk Schwarzwald
Links
Website	link
Portaal    Economie

Junghans Uhren GmbH is een Duitse fabrikant van horloges en klokken. Het bedrijf is gevestigd in Schramberg in Baden-Württemberg. In 1903 was Junghans de grootste horlogefabriek ter wereld en in 1956 was het de op twee na grootste chronometerfabrikant, direct na Rolex en Omega. Het bedrijf is sinds 2008 eigendom van zakenman en CDU-politicus Hans-Jochem Stein.

Geschiedenis

Oprichting en groei

De fabriek omstreeks 1930

Op 15 april 1861 richtte Erhard Junghans samen met zijn zwager Jakob Zeller-Tobler in Schramberg het bedrijf Junghans und Tobler op, dat in eerste instantie klokbehuizingen maakte. In 1866, kort voordat Erland Junghans overleed en zijn vrouw Luise het bedrijf overnam, verschenen de eerste Junghans-uurwerken. Luise werd opgevolgd door haar zonen, Erhard jr. en Arthur. Deze laatste bracht veel tijd in de Verenigde Staten door, waar hij innovatieve Amerikaanse productietechnieken leerde kennen die het bedrijf in staat stelden betaalbare en populaire uurwerken op de Duitse markt te brengen. Uit de Verenigde Staten kwam ook de inspiratie voor het logo, eerst een vijfpuntige ster, al snel vervangen door een achtpuntige ster, als symbool voor een tandwiel. Eind van de jaren 1870 begon de productie van wekkers. Met zakhorloges had Junghans meer moeite. Pas door de overname van de succesvolle zakhorlogefabrikant Thomas Haller AG rond 1895 kwam de productie alsnog op gang. In 1903 was Junghans 's werelds grootste horloge- en klokkenfabriek, met meer dan 3000 werknemers en een jaarproductie van meer dan 3 miljoen uurwerken.

Vanaf 1907 betrad Junghans de militaire markt met de productie van munitieontstekers, die tijdens de Eerste Wereldoorlog op grote schaal werden gebruikt. Deze worden tot op de dag van vandaag geproduceerd door Junghans Microtec.

Het bedrijf nam in 1927 Gebrüder Thiel GmbH over, dat polshorloges maakte. Vanaf 1930 nam Junghans de productie van polshorloges in eigen hand. In die tijd nam de samenwerking met het Franse ATO een aanvang ten behoeve van de vervaardiging van de gelijknamige elektrische slingeruurwerken, die tot 1962 zou duren.

Tijdens de nazi's

Na de machtsgreep van de nationaalsocialisten in 1933 richtte Junghans zich onder leiding van directeur-generaal Erwin Junghans (1875 - 1944) op de wapenproductie. Vanwege de oorlogsvoorbereidingen ontving Junghans talrijke contracten voor de productie van wapens, te weten precisieklokken voor vliegtuigen en schepen en munitieontstekers. Tijdens de oorlogsjaren produceerden meer dan 9.000 werknemers in bomvrije fabrieken in Schramberg voornamelijk ontstekers en andere wapens. Door Junghans ontwikkelde ontstekers werden ook op zeer grote schaal geproduceerd door andere bedrijven, met name in Pforzheim, wat waarschijnlijk de oorzaak was van de totale verwoesting van Pforzheim door de geallieerden. Ten behoeve van de wapenproductie richtte Junghans daarnaast vestigingen op in andere steden onder neutrale namen (bijvoorbeeld "MESSAP" in Hamburg). In Mühlheim an der Donau exploiteerde Junghans, samen met de klokkenfabriek van Mühlheim, een eigen schietbaan voor het testen van munitie.

In 1942 huisvestte Junghans 440 Ostarbeiter (dwangarbeiders uit de Sovjet-Unie), 332 krijgsgevangenen en dwangarbeiders uit Frankrijk, en 90 dwangarbeiders uit Polen in Schramberg. De Franse arbeiders waren voornamelijk gehuisvest in gemeenschappelijke accommodaties of gastenhuizen, terwijl de Sovjet- en Poolse arbeiders in barakken woonden. Na het einde van de Tweede Wereldoorlog ontmantelden de Franse militaire machthebbers een aanzienlijk deel van de machines en voerden deze af naar Frankrijk. De productie van civiele horloges kon desondanks al in 1946 worden hervat. Verschillende bedrijfsgebouwen werden nog enige tijd door de geallieerden in beslag genomen als barakken. Bovendien werd Junghans gedwongen losse uurwerken aan Frankrijk te leveren, die echter niet in Frankrijk werden verkocht, maar onder merknamen van Franse horlogefabrikanten in het buitenland.

Vanaf de Tweede Wereldoorlog

Na de oorlog concentreerde Junghans zich op de productie van kwaliteitspolshorloges, om het geschonden prestige weer te herstellen. Daardoor wist de fabrikant in de jaren vijftig ook de grootste Duitse maker van chronometers te worden.

Door een vijandige overname door Diehl in Neurenberg raakte de familie Junghans in 1956 de onderneming en zeggenschap over de onderneming kwijt.

In de daaropvolgende decennia maakte men klokken en horloges voor de civiele markt en de Duitse luchtmacht. Vanaf de jaren vijftig ontwierp de in het Bauhaus opgeleide industrieel vormgever Max Bill producten voor het bedrijf, met als wellicht meest bekende werk de druppelvormige "Keukenklok met kookwekker", die te vinden is in de collectie van het Museum of Modern Art. De relatie tussen Junghans en Bill duurde vele jaren en het bedrijf bleef nieuwe modellen uitbrengen op basis van zijn werk. Veel van de bestverkochte horloges van het bedrijf zijn tegenwoordig nog steeds gebaseerd op ontwerpen van Bill.

In 1971 introduceerde Junghans het eerste Duitse kwartshorloge, de "Astro-Quartz". In 1972 leverde Junghans het officiële tijdwaarnemingssysteem voor de Olympische Zomerspelen in München.

De Diehl-groep zou in 1984 de uurwerk- en ontstekingstechniektak van elkaar scheiden, als respectievelijk Uhrenfabrik Junghans GmbH & Co. KG en Junghans Microtec GmbH.

Eind jaren tachtig introduceerde Junghans de eerste radiografische tafelklok (gebaseerd op de atoomtijd) op de wereldmarkt. In 1990 volgde het eerste radiogestuurde polshorloge, de MEGA 1, ontworpen door Hartmut Esslinger en zijn firma frog design. In 1995 presenteerde Junghans een horloge op zonne-energie met een keramische behuizing. Samen met het Japanse bedrijf Seiko ontwikkelde Junghans een wereldwijd georiënteerd polshorloge dat automatisch de lokale tijd in de respectievelijke tijdzones instelt.

In 2000 verkocht Diehl de uurwerktak aan EganaGoldpfeil (gevestigd op de Kaaimaneilanden, maar genoteerd aan de beurs van Hongkong). In 2008 gingen Egana Goldpfeil en Junghans failliet. De zakenman en politicus Hans-Jochem Stein uit Schramberg nam het bedrijf met 85 van de overgebleven 115 werknemers over.

Junghans Microtec GmbH was vanaf 1984 een divisie van Junghans Uhren GmbH en werd in 1999 formeel afgesplitst als aparte rechtspersoon. Het bedrijf produceert ontstekingstechnologie voor artillerie, mortieren, middelzware kanonnen, tanks, antitankraketten en kruisraketten. Junghans Microtec is gevestigd in het kleine stadje Dunningen-Seedorf, vlakbij Schramberg.

Junghans Terrassenbau

Junghans Terrassenbau Museum

De momumentale 'Terrassenbau', in 1917 en 1918 ontworpen en gebouwd door architect Philipp Jakob Manz, werd gerestaureerd en in 2018 opengesteld als museum van Junghans.

Galerij

• 
  Pendule (ca. 1886)
• 
  Wekker uit 1934 met swastika
• 
  Boordklok voor Wehrmacht-vliegtuigen
• 
  Druppelvormige keukenklok met kookwekker, 1956
• 
  Horloge voor de Bundeswehr, eind jaren 1950
• 
  Stopwatch, jaren 1960
• 
  Horloge naar ontwerp uit 1961 van Max Bill
• 
  De Junghans MEGA 1, ontworpen door Hartmut Esslinger in de vroege jaren 90