Ir al contenido

dissimulo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  disimulo, disimuló
dissimulo
clásico (AFI) /disˈsi.mu.loː/
eclesiástico (AFI) /disˈsi.mu.lo/
silabación dis-si-mu-lō
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rimas i.mu.loː, i.mu.lo

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y simulō ("hacer símil, imitar, simular"), literalmente "hacer disímil".[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Ocultar, disfrazar, disimular.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dissimulō, dissimulāre, dissimulāvī, dissimulātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dissimulāre, dissimulāvisse
Infinitivo pasivo dissimulārī
Participio activo dissimulāns, dissimulātūrus
Participio pasivo dissimulandus, dissimulātus
Gerundio dissimulandī, dissimulandō, dissimulandum
Supino dissimulātum, dissimulātū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego dissimulō tū dissimulās is, ea, id dissimulat nōs dissimulāmus vōs dissimulātis eī, eae, ea dissimulant
Pretérito imperfecto ego dissimulābam tū dissimulābās is, ea, id dissimulābat nōs dissimulābāmus vōs dissimulābātis eī, eae, ea dissimulābant
Futuro ego dissimulābō tū dissimulābis is, ea, id dissimulābit nōs dissimulābimus vōs dissimulābitis eī, eae, ea dissimulābunt
Pretérito perfecto ego dissimulāvī tū dissimulāvistī is, ea, id dissimulāvit nōs dissimulāvimus vōs dissimulāvistis eī, eae, ea dissimulāvērunt, dissimulāvēre
Pretérito pluscuamperfecto ego dissimulāveram tū dissimulāverās is, ea, id dissimulāverat nōs dissimulāverāmus vōs dissimulāverātis eī, eae, ea dissimulāverant
Futuro perfecto ego dissimulāverō tū dissimulāveris is, ea, id dissimulāverit nōs dissimulāverimus vōs dissimulāveritis eī, eae, ea dissimulāverint
Presente pasivo ego dissimulor tū dissimulāris, dissimulāre is, ea, id dissimulātur nōs dissimulāmur vōs dissimulāminī eī, eae, ea dissimulantur
Pretérito imperfecto pasivo ego dissimulābar tū dissimulābāris, dissimulābāre is, ea, id dissimulābātur nōs dissimulābāmur vōs dissimulābāminī eī, eae, ea dissimulābantur
Futuro pasivo ego dissimulābor tū dissimulāberis, dissimulābere is, ea, id dissimulābitur nōs dissimulābimur vōs dissimulābiminī eī, eae, ea dissimulābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego dissimulem ut tū dissimulēs ut is, ut ea, ut id dissimulet ut nōs dissimulēmus ut vōs dissimulētis ut eī, ut eae, ut ea dissimulent
Pretérito imperfecto ut ego dissimulārem ut tū dissimulārēs ut is, ut ea, ut id dissimulāret ut nōs dissimulārēmus ut vōs dissimulārētis ut eī, ut eae, ut ea dissimulārent
Pretérito perfecto ut ego dissimulāverim ut tū dissimulāverīs ut is, ut ea, ut id dissimulāverit ut nōs dissimulāverīmus ut vōs dissimulāverītis ut eī, ut eae, ut ea dissimulāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego dissimulāvissem ut tū dissimulāvissēs ut is, ut ea, ut id dissimulāvisset ut nōs dissimulāvissēmus ut vōs dissimulāvissētis ut eī, ut eae, ut ea dissimulāvissent
Presente pasivo ut ego dissimuler ut tū dissimulēris, dissimulēre ut is, ut ea, ut id dissimulētur ut nōs dissimulēmur ut vōs dissimulēminī ut eī, ut eae, ut ea dissimulentur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego dissimulārer ut tū dissimulārēris, dissimulārēre ut is, ut ea, ut id dissimulārētur ut nōs dissimulārēmur ut vōs dissimulārēminī ut eī, ut eae, ut ea dissimulārentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) dissimulā (is, ea, id) ― ― ― (vōs) dissimulāte (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) dissimulātō (is, ea, id) dissimulātō ― ― (vōs) dissimulātōte (eī, eae, ea) dissimulantō
Presente pasivo ― ― (tū) dissimulāre (is, ea, id) ― ― ― (vōs) dissimulāminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) dissimulātor (is, ea, id) dissimulātor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) dissimulantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 «dissimulo» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.