SU-85
 Φάλαγγα αυτοκινούμενων πυροβόλων SU-85 στην πλατεία Λένιν στο απελευθερωμένο Μινσκ (Ιούλιος 1944). | |
| Τεχνικά χαρακτηριστικά | |
|---|---|
| Πλήρωμα | 4 (Διοικητής, οδηγός, πυροβολητής και γεμιστής) |
| Μήκος | 8,15 m |
| Πλάτος | 3 m |
| Ύψος | 2,45 m |
| Μάζα | 29,6 t |
| Πρωτεύων οπλισμός | Πυροβόλο D-5 των 85 mm |
| Κινητήρας | V-2 των 500 hp |
| Μέγιστη ταχύτητα | Στον δρόμο: 55 km/h |
| Αυτονομία | Στον δρόμο: 280 km (400 km με επιπλέον δεξαμενές καυσίμων) Σε ανώμαλο έδαφος: 140 km (200 km με επιπλέον δεξαμενές καυσίμων)[1] |
Το SU-85 (ρωσικά: СУ-85, από το «Самоходная Установка» που σημαίνει «αυτοκινούμενο πυροβόλο») ήταν σοβιετικό τεθωρακισμένο το οποίο βασίζονταν στο σασί του μέσου άρματος μάχης T-34 και χρησιμοποιήθηκε στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα σοβιετικά αυτοκινούμενα πυροβόλα χρησιμοποιούνταν ως πυροβόλα εφόδου, όπως το SU-122, είτε ως αντιαρματικές πλατφόρμες· το SU-85 ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Ο αριθμός «85» αναφέρεται στο διαμέτρημα του πυροβόλου του, του D-5T.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα σοβιετικά άρματα όπως τα T-34 και KV-1 διέθεταν επαρκή ισχύ πυρός για να καταστρέψουν οποιοδήποτε από τα τότε διαθέσιμα γερμανικά Panzer. Όμως από το φθινόπωρο του 1942 έκανε την εμφάνιση του στο Ανατολικό Μέτωπο το νέο βαρύ άρμα Tiger, του οποίου η θωράκιση ήταν πολύ ισχυρή με συνέπεια να είναι αδύνατη η διάτρησή της από τα πυροβόλα των 76,2 mm που έφεραν τα T-34 και KV σε ασφαλή απόσταση.[2] Η σοβιετική διοίκηση είχε επίσης πληροφορίες για το υπό ανάπτυξη άρμα Panther. Οι δύο αυτές σχεδιάσεις αποτελούσαν σημαντική πρόοδο στο τεχνολογικό επίπεδο -και κατά συνέπεια στο επίπεδο της απειλής- των γερμανικών τεθωρακισμένων. Παρότι τα Panther δεν ενεπλάκησαν σε μάχες παρά μόνον τον Ιούλιο 1943, η νέα γενιά γερμανικών αρμάτων καθιστούσε επιτακτική για τον Κόκκινο Στρατό την υιοθέτηση νέου ισχυρότερου κύριου πυροβόλου για τα τεθωρακισμένα του.
Τον Μάιο του 1943 ξεκίνησαν οι εργασίες πάνω σε ένα νέο αντιαρματικό πυροβόλο. Δόθηκε εντολή στα γραφεία σχεδίασης των Βασίλι Γκράμπιν και Φιόντορ Πέτροβ να τροποποιήσουν το αντιαεροπορικό πυροβόλο των 85 mm ώστε να χρησιμοποιηθεί ως αντιαρματικό. Το γραφείο του Πέτροβ ανέπτυξε το πυροβόλο D-5 των 85 mm. Αν και πολύ μεγάλο για να χωρέσει στον πύργο του T-34 ή του KV-1, θεωρήθηκε πως θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο σασί του αυτοκινούμενου πυροβόλου SU-122. Η έκδοση του πυροβόλου που προοριζόταν για το SU-85 ονομάστηκε D-5S, με το "S", στο κυριλλικό αλφάβητο «С» να υποδηλώνει πως προορίζεται για αυτοκινούμενο (πυροβόλο). Αρχικά το εργοστάσιο παραγωγής στο Ουράλμας απέρριψε το προτεινόμενο σχέδιο. Ωστόσο οι διευθυντές του εργοστασίου πείστηκαν να προχωρήσουν και το νέο σχέδιο εντάχθηκε σε παραγωγή. Το όπλο τροποποιήθηκε αργότερα ώστε να περιλαμβάνει τηλεσκοπικό σκοπευτικό και νέο ασπίδιο. Το όχημα με αυτές τις αλλαγές μετονομάστηκε σε SU-85-II.[2]
Επί της ουσίας το SU-85 ήταν τροποποίηση του προγενέστερου αυτοκινούμενου οβιδοβόλου SU-122 που προήλθε μέσω της αντικατάστασης του οβιδοβόλου M-30S των 122 mm από το αντιαρματικό D-5T των 85 mm. Το τελευταίο ήταν ικανό να διατρήσει τη θωράκιση του Tiger I από τα 1000 m.[3]
Παραγωγή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η παραγωγή του SU-85 ξεκίνησε στα μέσα του 1943, με τα πρώτα οχήματα να παραδίδονται σε μονάδες τον Αύγουστο. Με την ένταξη του T-34-85 σε παραγωγή την άνοιξη του 1944, δεν υπήρχε πλέον λόγος να συνεχιστεί η παραγωγή ενός αντιαρματικού οχήματος χωρίς ανώτερη ισχύ πυρός[4] και κατά συνέπεια η παραγωγή των SU-85 σταμάτησε στα τέλη της χρονιάς αυτής, με την ολοκλήρωση 2.650 οχήματα. Το επόμενο αυτοκινούμενο πυροβόλο του Κόκκινου Στρατού ήταν το SU-100, ένα αντιαρματικό όχημα οπλισμένο με το ισχυρότερο πυροβόλο D-10S των 100 mm. Εξαιτίας καθυστερήσεων στις παραδόσεις πυρομαχικών για τα D-10S, εμφανίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1944 μια μεταβατική έκδοση με την ονομασία SU-85M, η οποία ήταν ένα SU-100 εξοπλισμένο με το πυροβόλο των 85 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Τα SU-85 μπήκαν για πρώτη φορά σε μάχες τον Αύγουστο του 1943. Ήταν ενεργά σε ολόκληρο το Ανατολικό Μέτωπο μέχρι το τέλος του πολέμου. Μετά το τέλος της σύρραξης οι Σοβιετικοί τα απέσυραν και διέθεσαν πολλά από αυτά σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ και άλλους συμμάχους τους. Μάλιστα ορισμένα SU-85 μετατράπηκαν σε εξειδικευμένα οχήματα διοίκησης ή περισυλλογής.[5] Χώρες όπως η Βόρεια Κορέα και το Βιετνάμ τα διατήρησαν σε υπηρεσία για πολλά χρόνια.[6]
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Soviet Tanks and Combat Vehicles of World War Two (Steven J. Zaloga, James Grandsen) page 179.
- 1 2 «Самоходная установка СУ-85». BATTLEFIELD.RU - всё о Великой Отечественной войне.
- ↑ Potapov, Valeri. «JS-1 and JS-2 Heavy Tanks». The Russian Battlefield. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2015.
- ↑ (Zaloga 1984:181, Perrett 1987:84)
- ↑ (Perrett 1987:85)
- ↑ (Perrett 1987:84)
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Perrett, Bryan (1987). Soviet Armour Since 1945, London: Blandford. (ISBN 0-7137-1735-1).
- Zaloga, Steven J., James Grandsen (1984). Soviet Tanks and Combat Vehicles of World War Two, London: Arms and Armour Press. (ISBN 0-85368-606-8).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα SU-85 στο Wikimedia Commons
