Ο μαφιόζικος καπιταλισμός του Τραμπ

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 23.09.26 ]

---

Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλάει από το βήμα του ΟΗΕ, το ύφος και η γλώσσα του παραπέμπουν σε μαφιόζο της εποχής της ποτοαπαγόρευσης. Το μοναδικό του επιχείρημα η στρατιωτική ισχύς, η δύναμη των όπλων. 

Απειλεί τους πάντες. Εξαπολύει μαφιόζικους εκβιασμούς και απειλές προς όλους. Λέει με απίστευτο κυνισμό ότι σκέφτεται να κονιορτοποιήσει το Ιράν. Την ίδια στιγμή μιλά για ειρήνη! Ακριβώς όπως έκαναν και οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες: «Ubi solitudinem faciunt, pacem appellant» (Όπου δημιουργούν μια καταστροφή, την ονομάζουν ειρήνη). Το φοβερό με τον Τραμπ είναι ότι δεν αρκείται στον ευφημισμό περί ειρήνης, αλλά θέλει να τον “αποδεχθούν” ως πραγματικότητα και τα θύματα, απονέμοντάς του προς τούτο το Νόμπελ Ειρήνης!

Αλλά η γλώσσα τού Τραμπ δεν αρκείται στους ευφημισμούς. Ονομάζει τα πάντα με τ’ όνομά του και το όνομα της Αμερικής για να τα ιδιοποιηθεί. Θέλει να οικειοποιηθεί ακόμα και την Τεχνητή Νοημοσύνη εισάγοντας τον νεολογισμό «υπερ-νοημοσύνη» (SI) αντί του ΤΝ όπως ακριβώς προσπάθησε να μετονομάσει τη Λίμνη Οντάριο και τον Κόλπο του Μεξικού.

Η ψυχίατρος F. Hirigoyen έχει αναλύσει τα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά του Τραμπ: το αίσθημα μεγαλείου, την υπερεκτίμηση των πράξεών του και των ικανοτήτων του… την φαντασίωση των αναρίθμητων υποτιθέμενων επιτυχιών του… Είναι γνωστό ότι αυτά τα τρελαμένα Εγώ (οι Her Omnes του Κάφκα) αποτρελαίνονται όταν αποκτούν εξουσία, καθώς περιστοιχίζονται από φανατικούς αυλικούς-κόλακες, από οπαδούς και κερδοσκόπους, που ενισχύουν διαρκώς την ψευδαίσθησή τους ότι είναι οι καλύτεροι, οι πιο ικανοί, οι πιο έξυπνοι, οι πιο σοφοί. Έτσι η ζωή τους γίνεται ένας μύθος γεμάτος φασαρία και μανία, χωρίς κανένα νόημα -τον οποίο αναπαράγουν εξωνημένοι δημοσιογράφοι και τα μίντια υπερπλούσιων όπως ο Elon Musk, καθώς και πολλοί άλλοι χρηματισμένοι "ηλίθιοι" (life is a tale, told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing, έγραφε ο Σαίξπηρ). 

Αλλά όπως έχω γράψει και στο Homo Americanus η «τρέλα» ως εργαλείο της πολιτικής ανάλυσης αποπροσανατολίζει και αποκρύπτει την πραγματική αιτία, που είναι τα οικονομικά συμφέροντα, το κέρδος (αυτό που “έχει κάνει την ατμόσφαιρα έναν ανοιχτό υπόνομο” όπως είπε ο ΓΓ του ΟΗΕ Γκουτιέρες). Η «τρελοποίηση» είναι μία αδυναμία εξήγησης, ή ένας τρόπος αποφυγής της ουσιαστικής διερεύνησης των πραγματικών αιτιών της εφαρμοσμένης πολιτικής. Όταν ο συγγραφέας Κερτ Βόννεγκατ αναρωτιόταν «Τι μπορούμε να πούμε στους νέους μας, τώρα που οι ψυχοπαθείς προσωπικότητες, δηλαδή άνθρωποι χωρίς συνείδηση, χωρίς αίσθηση του ελέους ή της ντροπής, έχουν μαζέψει όλα τα χρήματα στα θησαυροφυλάκια του κράτους και των πολυεθνικών και τα οικειοποιούνται;», διατύπωνε ένα λανθασμένο ερώτημα. Γιατί οι "ψυχοπαθείς προσωπικότητες" δεν είναι καθόλου ψυχοπαθείς αλλά εντελώς πραγματιστές. Και όπως έγραφε η συγγραφέας Τζ. Κ. Όουτς: «Δεν μπορούσες να ισχυριστείς ότι οι Ναζί ήταν παράφρονες, γιατί τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν απόλυτα, υπολογιστικά λογικοί. Στην υπηρεσία της παράνοιας, αλλά πάντως λογικοί». Το ίδιο ισχύει για τον Τραμπ σήμερα.

Ο Τραμπ είναι ένας μεγανάρκισσος Φασίστας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανθρωπότητα. Αυτό προσπαθούν κάποιοι σήμερα να το “ξεπλύνουν” χαρακτηρίζοντας τον “τραμπισμό” “δημοκρατικό φασισμό”, όπως ακριβώς κάποιοι στην Ελλάδα μιλούσαν παλαιότερα για την “σοβαρή Χρυσή Αυγή”!

Βέβαια, ο φασισμός δεν προκύπτει εξ ουρανού. Ο Λας και άλλοι στην κατεύθυνση της Hirigoyen μιλούν για την ναρκισσιστικοποίηση της κοινωνίας. Η τηλεόραση «έχει νεκρώσει την κοινωνία...πιστεύω πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι πρόθυμο να δεχθεί με φυσικό τρόπο το φασισμό», έγραφε ο Χένρι Μέηλερ για τις ΗΠΑ. Υπάρχει λοιπόν η παιδαγωγική του φασισμού, η εκπαίδευση ποιον θα μισείς, ποιον θα αναγνωρίσεις ως εχθρό και απειλή. Κι αν με την τηλεόραση κατέστρεψαν τους λαϊκούς πολιτισμούς, εγκαθιστώντας τις «αξίες» του Ατομικισμού (ναρκισσισμού) και της κενότητας, με το Διαδίκτυο δημιούργησαν την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και της «φωνής», την ψευδαίσθηση της έκφρασης της δήθεν προσωπικής «αλήθειας» που με την περιχαράκωση στο Εγώ και την εκπαίδευση στο μίσος οδηγεί στον φασισμό. Αυτός ο ολοκληρωτικός «αποικισμός» του λαϊκού κόσμου από την μεγαλο-αστική τάξη είναι αυτό που ο Πιερ Πάολο Παζολίνι αποκαλούσε «νέο φασισμό».

Ο “νέος φασισμός” με τη φωνή του Capofamiglia Τραμπ επαναδήλωσε πολιτικά από το βήμα του ΟΗΕ τους μαφιόζικους όρους του. Οι “δασμοί” και η στρατιωτική ισχύς αναφέρθηκαν ξανά και ξανά παραπέμποντας στο pizzo της Μαφίας (o εκβιασμός για παροχή προστασίας). Σε λίγο όλες οι χώρες θα πληρώνουν “φόρο”, όπως οι τοπικές επιχειρήσεις πλήρωναν «φόρο» στη Μαφία! Όποιος θα αντιδρά, όποιος θα αξιώνει ανεξαρτησία, ή θα συμμαχεί με την αντίπαλη μαφιόζικη φατρία της Κίνας, θα θεωρείται "εχθρός".

Ο μαφιόζικος καπιταλισμός είναι άραγε το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού;...

*Η φωτογραφία είναι από εξώφυλλο του New Yorker

Ελ Νίνιο, μετανάστευση, συγκρούσεις

 

Μυστική έκθεση για τον Ελ Νίνιο προβλέπει συγκρούσεις, κρίση τροφίμων, μετανάστευση

[ ARTI news / Κόσμος / 24.09.26 ]

---

Ο Εντ Μίλιμπαντ, υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, παρουσίασε σε συναδέλφους του πολλών χωρών στο περιθώριο της ΓΣ του ΟΗΕ, έκθεση των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, η οποία διαπιστώνει ότι η κατάρρευση των φυσικών συστημάτων σε όλο τον κόσμο λόγω της επιδείνωσης της κλιματικής κρίσης από τον El Nino θα οδηγήσει σε συγκρούσεις, μετανάστευση και ελλείψεις τροφίμων.

«Αντιμετωπίζουμε έναν Ελ Νίνιο ως τον πιο έντονο που έχουμε δει ποτέ», είπε. «Αυτό θα εντείνει τα κλιματικά σοκ που επιδεινώνονται και διαχέονται πέρα ​​από τα σύνορα, απειλώντας την επισιτιστική και υδάτινη ασφάλεια, εκτοπίζοντας κοινότητες, ασκώντας πιέσεις στις αγορές και πλήττοντας τις οικονομίες».

Ολόκληρες κοινότητες ανθρώπων από την Αφρική, την Ασία, την Λατινική και την Νότια Αμερική θα μετακινηθούν λόγω της κλιματικής κρίσης.

Ποιοι ευθύνονται για την επιδείνωση αυτή; Την ερώτηση αυτή δεν την θέτει ούτε η έκθεση ούτε ο Μίλιμπαντ. Την θέτουμε εμείς και την απαντάει ο ΓΓ του ΟΗΕ Γκουτιέρες που δήλωσε ότι "Οι ολιγάρχες αντιμετωπίζουν την ατμόσφαιρα σαν "ανοιχτό υπόνομο”.

*O Ελ Νίνιο ενδέχεται να οδηγήσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε κατάσταση οξείας επισιτιστικής κρίσης έως το 2027. Στον πίνακα η προβλεπόμενη αύξηση της επισιτιστικής κρίσης ανά περιοχή (ο πρώτος αριθμός αφορά τους ανθρώπους που θα πληγούν από την κλιματική κρίση και ο δεύτερος από την επιδείνωση λόγω του El Nino).

Projected increase by region Experiencing acute food insecurity. Increase due to El Niño

Asia and the Pacific 73.3m και 8.2

East Africa 52.9m και 5.9

Western and central Africa 48.9m και 6

South America and the Caribbean 28.7m και 12.2

Southern Africa 16.3m και 12.2

Central America 5 και 4,2

(Guardian graphicSource: WFP regional scenario analyses of 45 countries)

**Στην εικόνα, ο πίνακας με την πρόβλεψη για τους  θανάτους που σχετίζονται με τη ζέστη κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου 2026 – Φεβρουαρίου 2027, σε σύγκριση με την περίοδο 1996-2025 (Πηγή Guardian)

Κέρδος, ICE, φυλακή, Κολούμπια, Χαλίλ

 

Παλαιστίνη, Μαδρίτη, Νέα Υόρκη, Αγώνας για Αξιοπρέπεια

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 26.09.26 ]

---

Πρώτη εικόνα: Μπουλντόζες του Ισραήλ ξεριζώνουν τους ελαιώνες των Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη. Η καταστροφή αποτελεί μέρος της εθνοκάθαρσης.

Δεύτερη εικόνα: η 87χρονη Ισπανίδα Μαρικάρμεν στο αναπηρικό της αμαξίδιο, σκουπίζει τα δάκρυά της καθώς φεύγει από το σπίτι που έζησε 71 χρόνια. Η εταιρεία ακινήτων που αγόρασε το διαμέρισμα της αύξησε το νοίκι από τα 500 στα 1.650 ευρώ. Η Μαρικάρμεν δεν μπορεί να πληρώσει αυτό το αδιανόητο ποσό και η εταιρεία της έκανε έξωση.

Τρίτη εικόνα: Το βιβλίο του Παλαιστίνιου μεταπτυχιακού φοιτητή του Κολούμπια, Μαχμούντ Χαλίλ, με τίτλο «Καμία Γη για να Σταθούμε».

Ο Χαλίλ συνελήφθη από την ICE του Τραμπ, φυλακίστηκε χωρίς καμία κατηγορία και απειλήθηκε με απέλαση, γιατί πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις για την Γάζα στο πανεπιστήμιό του.

Ο Χαλίλ, παντρεμένος με Αμερικανίδα και κάτοχος πράσινης κάρτας έχει μόνιμη κατοικία στις ΗΠΑ, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο θεώρησε ότι η συνεχιζόμενη παρουσία του στη χώρα θα είχε «δυσμενείς συνέπειες στην εξωτερική της πολιτική» και ζήτησε την απέλασή του βάσει ενός μακαρθικού νόμου. Ο Χαλίλ αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση, αφού ένας ομοσπονδιακός δικαστής έκρινε την κράτησή του αντισυνταγματική, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει στην απέλασή του.

Ο Χαλίλ πέρασε συνολικά 104 ημέρες στη φυλακή και στο βιβλίο του επισημαίνει μία παράμετρο που αποκαλύπτει ότι οι χιλιάδες συλλήψεις και οι παρατεταμένες κρατήσεις μεταναστών (ή μη) είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση.

Ο Χαλίλ σημειώνει ότι η παράταση της κράτησης γίνεται κατόπιν άτυπης συνεργασίας της κυβέρνησης Τραμπ με τους ιδιώτες ιδιοκτήτες (μετόχους) των κέντρων κράτησης που έχουν έσοδα όταν η φυλακή είναι γεμάτη με κρατούμενους, ενώ “χάνουν” όταν τα κρεβάτια είναι άδεια. Όσο περισσότεροι κρατούμενοι λοιπόν τόσο περισσότερα είναι και τα έσοδα. Αυτό δημιουργεί μια διεστραμμένη δομή κινήτρων. «Κάθε άνθρωπος σε αυτή την εγκατάσταση είναι ένα στοιχείο σε έναν ισολογισμό. Κάθε μέρα που περνούσαμε εδώ ήταν έσοδο», γράφει. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί, κάθε φορά που μια αίτηση ασύλου είναι επιτυχής, το κράτος ασκεί αμέσως έφεση κατά της απόφασης, παρατείνοντας άσκοπα την κράτηση του αιτούντος κατά πολλούς ακόμη μήνες, σημειώνει ο Παλαιστίνιος συγγραφέας.

Το ίδιο ισχύει και σε ό,τι αφορά στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Κι εδώ τα οικονομικά συμφέροντα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Το Κολούμπια «αποδείχθηκε μια αυτοκρατορία ακινήτων με μια πανεπιστημιούπολη συνδεδεμένη με αυτό». Επίσης, το διοικητικό του συμβούλιο «δεν είναι ένα ουδέτερο διοικητικό όργανο, αλλά βαθιά ιδεολογικό... καθώς τα μέλη του έχουν σε μεγάλο βαθμό χρηματοοικονομικά συμφέροντα, είναι ιδιοκτήτες ακινήτων, επιχειρηματίες και κατασκευαστές όπλων». Έτσι, όταν οι φοιτητές κατήγγειλαν την εμπλοκή του πανεπιστημίου με ένα κράτος που κατηγορήθηκε βάσιμα για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, η διοίκηση του πανεπιστημίου το αντιμετώπισε αυτό «ως κρίση που έπρεπε να διαχειριστεί και όχι ως ένα αίτημα που έπρεπε να ακουστεί».

Συμπέρασμα: Η απανθρωπιά, η αναξιοπρέπεια, οι εξώσεις, η αντιμετώπιση της διαμαρτυρίας, οι φυλακίσεις, η γενοκτονία και η εθνοκάθαρση έχουν ως αφετηρία τους μια ολόκληρη δομή κινήτρων που έχουν ως βάση το ΚΕΡΔΟΣ. Αυτό σε τελευταία ανάλυση παρατείνει την κράτηση των ανθρώπων ακόμα και χωρίς κατηγορία, ενισχύοντας τον “τραμπισμό” όπως λέγεται σήμερα ο φασισμός.

Αυτός είναι ο σημερινός καπιταλισμός και η κόλασή του στην οποία η Δίκη του Κάφκα ωχριά…

Αλλά να, στην Νέα Υόρκη, η Σούζαν Σάραντον, αγέρωχη, όμορφη, ήρεμη μπροστά στους μπάτσους του Τραμπ και μαζί της εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια  που φωνάζουν: FREE PALESTINE

Στην Μαδρίτη, δίπλα από το αναπηρικό αμαξίδιο της 87χρονης Μαρικάρμεν δέκα χιλιάδες Ισπανοί διαδηλώνουν ενάντια στους κανιβάλους των τραπεζών και των funds.

Ο Δρόμος, ο Αγώνας ανατάσσει τα τσακισμένα Πρόσωπα, η Μαρικάρμεν χαμογελά και η ελπίδα για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ξαναγεννιέται...

Ποιοι φοβούνται την Έλιφ Έραλπ;

 [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 21.09.26 ]

---

Οι νέοι και οι νέες στο Βερολίνο ψήφισαν μαζικά Die Linke, διαψεύδοντας αυτούς που ισχυρίζονται ότι στρέφονται αποκλειστικά στην ακροδεξιά.

Παράλληλα, το ακροδεξιό AfD συνεχίζει την ξέφρενη ανοδική του πορεία, απορροφώντας κυριολεκτικά το δεξιό κόμμα CDU, του καγκελάριου Μερτς, που δεν κατάφερε να λάβει καν το όριο εισόδου (5%) στο περιφερειακό κοινοβούλιο του κρατιδίου Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.

Παρόλα αυτά ο Γερμανός καγκελάριος εμμένει στις θέσεις του επικαλούμενος την προστασία του “δημοκρατικού μέλλοντος της χώρας του”! Από ποιον άραγε το προστατεύει;

Θυμίζω ότι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα του Μερτς, της Φον ντερ Λάιεν, του Μητσοτάκη, συμμάχησε πάνω από 20 φορές από το 2024 στο Ευρωκοινοβούλιο με την ακροδεξιά. Γι’ αυτούς συνεπώς, ο κίνδυνος για την δημοκρατία δεν προέρχεται από το AfD ή την Λεπέν, αλλά από την Έλιφ Έραλπ και το Die Linke, που επικράτησε στις περιφερειακές εκλογές στην πρωτεύουσα της Γερμανίας την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου (με αύξηση 12.9 μονάδες από το 2023). Ήδη συντηρητικά ΜΜΕ, όπως η Le Monde και το BBC, αποκαλούν το Die Linke ακροαριστερό! Ακριβώς όπως αποκαλεί ο Τραμπ τον γερουσιαστή Σάντερς και τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μαμντάνι.

Πάντως είναι αλήθεια ότι η προεκλογική εκστρατεία του Die Linke στο Βερολίνο βασίστηκε στο πολιτικό μοντέλο του Ζόραν Μαμντάνι.

Το στεγαστικό, ο έλεγχος των ενοικίων και η απαλλοτρίωση-κοινωνικοποίηση περίπου 220.000 διαμερισμάτων που ανήκουν σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες ακινήτων, η κοινωνική ένταξη των μεταναστών και η καταπολέμηση του ρατσισμού, η μείωση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, η επίλυση του προβλήματος των απορριμμάτων στους δρόμους, η ανακαίνιση των σχολείων και η κάλυψη των ελλείψεων σε εκπαιδευτικούς, καθώς και η παύση της της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία και η αποχώρηση της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ,  είναι τα κύρια σημεία του πολιτικού προγράμματος του Die Linke.

Στο Βερολίνο, το Forschungsgruppe Wahlen υπολογίζει την υποστήριξη στο Die Linke από σχεδόν τους μισούς νέους κάτω των 30 ετών (55% από τις γυναίκες και 40% από τους άνδρες). Στην Νέα Υόρκη το ερευνητικό κέντρο CIRCLE, του Πανεπιστημίου Tufts, υπολόγισε ότι το 75% των ψηφοφόρων ηλικίας 18 έως 29 ετών υποστήριξαν τον Mamdani. Η ανάλυσή του, βασισμένη σε exit pol, προσδιόρισε τους νέους ως την ηλικιακή ομάδα που τον ευνοεί περισσότερο. Τα δημογραφικά στοιχεία και οι εκλογές στη Νέα Υόρκη και στο Βερολίνο διαφέρουν, αλλά και οι δύο περιπτώσεις δείχνουν μια γενικευμένη τάση των νέων ψηφοφόρων. Αυτά τα δεδομένα αμφισβητούν την αφήγηση που παρουσιάζει τη στροφή των νέων προς τα δεξιά ως αναπόφευκτη. Και δείχνουν ότι οι νέοι στρέφονται προς εκείνον που θα εκφράσει τις ανησυχίες τους παρουσιάζοντας μια εφικτή απάντηση. Όταν λοιπόν η Αριστερά συνδέει την ταυτότητά της και με τα καθημερινά προβλήματα (ενοίκιο, μεταφορές, δυνατότητα οικοδόμησης μιας σταθερής ζωής), με μια γλώσσα που συνδέει το πολιτικό πρόγραμμα με την βιωμένη εμπειρία των ανθρώπων, τότε κερδίζει την πλειοψηφία.

Ο Μακλίμορ, ο Σίραν και η Παλαιστίνη

 [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 21.09.26 ]

---

«Το να πάρεις θέση μπορεί να σου κοστίσει», είπε ο ράπερ Macklemore. «Χρήματα, συμφωνίες με επώνυμα brands, χορηγίες, φεστιβάλ, ιδιωτικές παραστάσεις, σχέσεις και πρόσβαση. Έχω χάσει όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά δεν υπάρχει ουδέτερη θέση μεταξύ του καταπιεστή και του καταπιεσμένου». Ο Macklemore είπε Free Palestine και απολύθηκε.

Ο ομότεχνός του Εντ Σίραν δεν παίρνει θέση. Λέει λέει στο κοινό του ότι θέλει η μουσική του να αφορά “την ενότητα, όχι τη διαίρεση”. Όλοι οι καλλιτέχνες αποχωρούν από την σκηνή σε ένδειξη αλληλεγγύης στον Μακλίμορ. Ο Σίραν μένει μόνος του. Όχι ακριβώς μόνος. Μαζί του το πανίσχυρο Ισραηλιτικό Συμβούλιο των ΗΠΑ. Αλλά όχι και το κοινό του. Η περιοδεία κατέρρευσε.

Κάποιοι όπως ο Σίραν επιμένουν ότι δεν πρέπει να συγχέεται η τέχνη με την πολιτική. Παραδόξως δεν είπαν το ίδιο όταν ο Σίραν τάχθηκε υπέρ της Ουκρανίας. Πράγμα που σημαίνει ότι η τέχνη και η πολιτική θέση είναι συμβατές όταν συμφέρει τους ισχυρούς και όχι συμβατή στην περίπτωση της Παλαιστίνης, του Βιετνάμ, του Νταρφούρ, των προσφύγων, του ρατσισμού, του φασισμού, της φτώχειας.

Θέλουν την τέχνη να λειτουργεί διασκεδαστικά (από το σκεδάννυμι που σημαίνει σκορπίζω), να διασκεδάζει τις λύπες, τις διαφορές και να λειτουργεί όπως η θρησκεία των χριστιανών προτεσταντών που ένωνε κάθε Κυριακή δουλοκτήτες και δούλους, καταπιεστές και καταπιεζόμενους. Για να υπάρξει αυτή η “ένωση” πρέπει οι δεύτεροι να σκέφτονται όπως οι πρώτοι, να θεωρούν ότι “η φτώχεια είναι αμαρτία”, δοσμένη εκ Θεού στους αμαρτωλούς. Μ’ αυτή τη δουλοπρεπή αποδοχή, η “ένωση” των “δύο” κάτω από την ίδια στέγη και τον ίδιο Θεό φαίνεται “λογική”. Έτσι τραγουδούν όλοι μαζί, εκστασιάζονται μαζί. Κι όταν βγαίνουν από τον λατρευτικό χώρο ξαναγίνονται δουλοκτήτες και δούλοι.

Όμως από τα χρόνια των αντιπολεμικών διαδηλώσεων για το Βιετνάμ, ενάντια στο απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, για το Νταρφούρ και τη φρίκη της Γάζας, ο κόσμος της τέχνης στην πλειονότητά του έχει σταθεί στο πλευρό των αδυνάτων, των υποτιμημένων, των θυμάτων. Όμως δεν είναι όλοι Μακλίμορ, Ράφαλο, Νίνα Σιμόν, Σούζαν Σάραντον. Είναι και Σίραν. Είναι και αυτοί που παίρνουν ίσες αποστάσεις, που κρατούν τη στάση του ουδέτερου, στο όνομα δήθεν της “ιερότητας” της τέχνης και του διαχωρισμού της από την πολιτική.

Αλλά μερικές φορές τα θέματα δεν είναι αμιγώς πολιτικά, είναι ανθρωπολογικά, αγγίζουν την ίδια την υπόσταση του ανθρώπου. “Όταν παίρνεις ένα βιβλίο ή ακούς ένα τραγούδι ή βλέπεις μια ταινία ή ακολουθείς μια ομάδα”, γράφει στον Guardian η Νεσρίν Μάρικ, “Είναι μια άσκηση στο να είσαι άνθρωπος, συχνά σε κοινωνία με τους άλλους.”

Και συνεχίζει η Μάρικ:

“Η οργή για την Παλαιστίνη συγκλονίζει τον πολιτισμό επειδή έχει πνιγεί τόσο πολύ από την πολιτική, επειδή ο πόνος και η οργή που προκύπτουν από αυτά που βλέπει ο κόσμος δεν έχουν διοχετευτεί ή δεν έχουν αντιμετωπιστεί κατάλληλα από μια αντιπροσωπευτική ηγεσία - στην πραγματικότητα, έχουν αστυνομευτεί και ποινικοποιηθεί (σημ. οι αλληλέγγυοι στην Παλαιστίνη διώκονται). Η διάχυση σε κάθε άλλο μέρος της ζωής μας είναι αναπόφευκτη. Μια υγιής πολιτική κουλτούρα θα πρέπει να βλέπει αυτές τις διαχύσεις όχι ως ωμές παραβιάσεις σε ιδιωτικούς χώρους κατανάλωσης, αλλά ως δημοκρατία με άλλα μέσα, επειδή η πολιτική (αντιπροσωπευτική) δημοκρατία δεν έχει ανταποκριθεί στο έργο…“.

Πέρα από την "σιωπή" των πολιτικών και της πολιτικής για την Παλαιστίνη, που επισημαίνει η Μάρικ, υπάρχει και η καθεαυτό λειτουργία της τέχνης που είναι πάντα "πολιτική".

Μην ξεχνάμε ότι όταν ο Σίραν μιλούσε για την Ουκρανία, η ένωση της μουσικής του και της πολιτικής ήταν συμβατή. Τότε δεν παραβίαζε την “ιερότητα” της τέχνης. Αλλά το να μιλάει για την Παλαιστίνη θεωρείται παραβίαση! Το θέμα λοιπόν είναι ποια συμφέροντα υπηρετούνται. Αν υπηρετούνται αυτά των ισχυρών ή των θυμάτων. Γι’ αυτό ο Ε. Σαΐντ τάσσονταν ανοιχτά με αυτούς που επιλέγουν τη θέση όχι του «ημέτερου» στους ισχυρούς (και ο “ουδέτερος” ημέτερος είναι) αλλά του «ξένου», των οποίων κανένας οικονομικός ή άλλος δεσμός δεν είναι ικανός να στομώσει το κριτήριο της αλήθειας, που συνδέει την καλλιτεχνική δημιουργία με την κοινωνική διαδικασία και αμφισβητεί τις εικόνες, τις επίσημες εκδοχές των γεγονότων και τις δικαιολογίες της εξουσίας που έχουν ως στόχο τη συντήρηση του status quo και την εδραίωση της συναίνεσης στο πλαίσιο μιας γενικώς αποδεκτής προοπτικής της πραγματικότητας.

Ο ρόλος του διανοούμενου σήμερα, σύμφωνα με τον Ε. Σαΐντ, είναι να ανοίγει το δρόμο για «μια νέα ευαισθησία» απέναντι στη θέση των υποτιμημένων, των λησμονημένων, των αφανών", των θυμάτων. Κι αυτή είναι μια σημαντική πολιτική λειτουργία…

Γι' αυτό σήμερα παντού, σε όλα τα θέατρα, σε όλες τις συναυλίες, καλλιτέχνες και θεατές φωνάζουν:

Free Palestine

Ναόμι Κλάιν... Μια απάντηση στον φασισμό

[ ARTI news / Κόσμος / 14.09.26 ]

---

Διαβάζω αποσπάσματα* από το βιβλίο της Ν. Κλάιν και της Α. Τέηλορ: Ο φασισμός των έσχατων καιρών... (End Times Fascism: And the Fight for the Living World), που κυκλοφορεί αύριο, 15 Σεπτεμβρίου από τις εκδόσεις Farrar, Straus και Giroux.

Η διαπίστωση ότι οι ολιγάρχες της τεχνολογίας “βλέπουν” την λύση των προβλημάτων στην Γη (περιορισμένοι πόροι…) στον αποικισμό του διαστήματος είναι γνωστό. Ότι στο διάστημα μπορούν να πάνε μόνο οι λίγοι "εκλεκτοί" και οι οικογένειές τους, είναι επίσης γνωστό. Οι υπόλοιποι; Αυτό δεν μας το λένε.

Αλλά γιατί οι ολιγάρχες τύπου Μασκ, Μπέζος, Θίελ είναι φασίστες; “Ο φασισμός είναι πάντα μια διαστρεβλωμένη απάντηση σε πραγματικές κρίσεις. Και ο φασισμός των έσχατων καιρών είναι μια απάντηση σε πραγματικές κρίσεις πλανητικής κλίμακας.… “, γράφουν οι δύο συγγραφείς του βιβλίου. Οι φασίστες ολιγάρχες “θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι αυτό που χτυπάει την πόρτα μας είναι η ανθρώπινη ιστορία: οπότε βεβαιωθείτε ότι είστε ανάμεσα στους εκλεκτούς που θα περάσουν στον επόμενο κόσμο. Προσευχηθείτε στον Θεό σας για σωτηρία. Εμφυτεύστε το τσιπ, συγχωνευτείτε με τις μηχανές. Στρατιωτικοποιήστε και καθαρίστε το καταφύγιο-έθνος σας. Οπλιστείτε και κρυφτείτε πίσω από την περιουσία σας. Μην ανησυχείτε για τους (άλλους) ανθρώπους, τα ζώα, τα δέντρα, τα ποτάμια και τους υφάλους που δεν θα τα καταφέρουν.”. Αυτά λένε οι ολιγάρχες, αυτά λέει η ακροδεξιά και οι φασίστες της εποχής μας, αυτά ισχυρίζεται “Μια ανίερη συμμαχία (που) εργάζεται για ένα αποκαλυπτικό μέλλον από το οποίο μόνο λίγοι εκλεκτοί θα βγουν αλώβητοι…” γράφουν οι Κλάιν και Τέηλορ. Γι’ αυτό “Οι σημερινές γραμμές μάχης δεν είναι απλώς μεταξύ ανθρώπων που αγωνίζονται να επιβιώσουν υπό ολοένα και πιο υποβαθμισμένες και δαπανηρές συνθήκες και μιας τάξης ολιγαρχών που σκέφτεται ολοένα και πιο γελοίους τρόπους για να σπαταλήσει τον πλούτο της. Είναι πιο κοσμολογικές από αυτό.

Ποιοι είναι οι αντίπαλοι;

Από τη μία πλευρά είμαστε όσοι από εμάς δεν έχουμε σχέδιο διαφυγής, ούτε καταφύγιο στον ουρανό ή στο υπόγειο, και ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να μείνουμε εδώ, στην πολυπλοκότητα της γήινης πραγματικότητάς μας, ο ένας με τον άλλον και που γνωρίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε αυτόν τον πλανήτη ασφαλέστερο για το πλήθος των όντων, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτό είναι το ένα και μοναδικό μας σπίτι.

Από την άλλη πλευρά, "βρίσκονται εκείνοι που σχεδιάζουν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους από τις πολιτικές και οικολογικές πυρκαγιές που καίνε τον πλανήτη μας, είτε με την μορφή της ανάληψης στους ουρανούς, ή γήινων καταφυγίων και οχυρωμένων εθνών, είτε φαντασιώσεων αποικισμού του διαστήματος και συγχώνευσης με μηχανές. Αυτοί, οι φασίστες των έσχατων καιρών, αντί να βελτιώσουν τις συνθήκες για τους πραγματικούς ανθρώπους στη Γη (ή ακόμα και να σταματήσουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά), σχεδιάζουν την απόδρασή τους, αδιάφοροι για όλα όσα αξίζει να σωθούν."

Προπαγάνδα

"Ένα επικίνδυνο μέρος του έργου εγκατάλειψης του κόσμου από τους ολιγάρχες της τεχνολογίας είναι ότι τα εργαλεία που κατασκευάζουν έχουν σχεδιαστεί για να μας αναδημιουργήσουν κατά τη δική τους σπασμένη εικόνα. Δημοφιλείς πλατφόρμες και εφαρμογές μας εκπαιδεύουν να μοιραζόμαστε το όνειρο της Silicon Valley για την αφανή ελευθερία, ωθώντας μας διαρκώς να εγκαταλείψουμε τους πραγματικούς τόπους και την προσωπική επαφή υπέρ των προσομοιώσεων - να δούμε τη Γη, τα σώματά μας και τις σχέσεις μας ως φυλακές που πρέπει να τις χακάρουμε και να φύγουμε. Ο Altman, για παράδειγμα, έχει καταστήσει σαφές ότι βλέπει «ορισμένα πλεονεκτήματα στο να είσαι μηχανή"

“Η προθυμία της τεχνολογικής δεξιάς να εξαλείψει την εργασία που μας συντηρεί και να αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις με εικονικές δεν μπορεί να διαχωριστεί από την αδιαφορία της για το λίγο που έχει απομείνει από την ταχέως εξαφανιζόμενη άγρια ​​ζωή και φυτική ποικιλομορφία του πλανήτη. Δεν φαίνεται να ξέρουν πώς να αγαπήσουν αυτό το μέρος, να απολαύσουν την ευχαρίστηση της συντροφιάς των άλλων ανθρώπων ή να θαυμάσουν τα μυστήρια που παρουσιάζουν άλλα είδη.

Εν ολίγοις, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια ιδεολογία που έχει εγκαταλείψει όχι μόνο την αρχή και την υπόσχεση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αλλά και την βιωσιμότητα του κοινού μας κόσμου - την ομορφιά του, τους ανθρώπους του, τα παιδιά μας, τα άλλα είδη...”

Μέσα στην ευφορία του ο Μασκ, την ημέρα που η αεροδιαστημική του εταιρεία, SpaceX , εισήχθη στο χρηματιστήριο , δεν έκρυψε την πλήξη του για τον πλανήτη μας: «Θέλουμε να λύσουμε [προβλήματα] εδώ στη Γη και πρέπει να τα λύσουμε. Αλλά πρέπει επίσης να υπάρχουν πράγματα που σε ενθουσιάζουν για το μέλλον, που σε κάνουν να χαίρεσαι όταν ξυπνάς το πρωί επειδή ανυπομονείς να δεις τι θα συμβεί στη συνέχεια». Φαίνεται ότι μόνο η εγκατάλειψη της Γης προσφέρει αυτή τη συγκίνηση.

Τι να κάνουμε;

“Δεν υπάρχει κάποια απλή φόρμουλα για την καταπολέμηση του φασισμού των έσχατων καιρών. Είτε πρόκειται για Βενετούς που αντιμετωπίζουν τον Τζεφ Μπέζος είτε για Αλβανούς που λένε στον Τζάρεντ και την Ιβάνκα Τραμπ ότι η χώρα τους δεν πωλείται, είτε για μια μικρή πόλη στο Κεντάκι που οργανώνεται ενάντια σε ένα απέραντο κέντρο δεδομένων, κάθε μέτωπο σε αυτόν τον αγώνα αποκτά τον χαρακτήρα και τον τρόπο του. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες κατευθυντήριες αρχές που αρχίζουν να αναδύονται παντού. Η εκστρατεία του Ζόχραν Μαμντάνι για δήμαρχος της Νέας Υόρκης - και η προσέγγισή του στη διακυβέρνηση ενσαρκώνουν πολλές από αυτές. Ξεκινήστε από την αγάπη για τον τόπο και στη συνέχεια δημιουργήστε ένα ριζικά συμπεριληπτικό μέλλον όπου όλοι μπορούν να αντέξουν οικονομικά αξιοπρεπείς ζωές, αγκαλιάστε κοινούς στόχους πέρα ​​από τις διαφορές, βγείτε έξω και συγκεντρωθείτε εκτός δικτύου, αυτοπροσώπως, αντιμετωπίστε τους ισχυρούς με χαρά, αντλήστε από την ιστορία και μην φοβάστε να συγκινηθείτε.” γράφουν οι Κλάιν και Τέηλορ.

Όταν ο Τζ. Ντ. Βανς μιλούσε υπέρ του δικαιώματος των ανθρώπων να μην θέλουν να ζουν δίπλα σε ανθρώπους από «μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα», ο Μαμντάνι υποστήριξε ότι η κοινή ταυτότητα μπορεί να σφυρηλατηθεί όχι μόνο από την καταγωγή αλλά και από τη δέσμευση σε ένα κοινό σπίτι και σε ένα κοινό σύνολο αξιών για το πώς να ζούμε μαζί σε αυτό το σπίτι. «Ανεξάρτητα από το τι τρώτε, ποια γλώσσα μιλάτε, πώς προσεύχεστε ή από πού προέρχεστε, οι λέξεις που μας καθορίζουν περισσότερο είναι οι δύο που μοιραζόμαστε όλοι: Νεοϋορκέζοι»…

Η αντιφασιστική καμπάνια δεν ήταν μόνο "αντίθεσης", αλλά και πρότασης. “...η καμπάνια δεν ήταν μόνο αντιφασιστική - με τους μυριάδες τρόπους που γιόρταζε την αταξία που κάνει τη Νέα Υόρκη αξιαγάπητη, ήταν κάτι περισσότερο από μια απόρριψη του μίσους, ήταν μια πρόσκληση στην καλοσύνη, σε έναν κόσμο στον οποίο δεν αποστρέφουμε τα μάτια μας από κανέναν. Αυτό σήμαινε την ανύψωση και τον σεβασμό των ανθρώπων που οι φασίστες είναι πιο πρόθυμοι να διώξουν και να απορρίψουν: όπως το δυναμικό των μεταναστών της εργατικής τάξης που διατηρεί την πόλη σε λειτουργία. Η καμπάνια έριξε φως στους εργαζόμενους διανομείς που εξαπατώνται από πλατφόρμες όπως το DoorDash, στους εργαζόμενους στην αποθήκη της Amazon που αγωνίζονται για την αναγνώριση των συνδικάτων τους και στους οδηγούς ταξί στην ουρά στο LaGuardia, ένα μέρος ενός νυχτερινού εργατικού δυναμικού που επιτρέπει στη Νέα Υόρκη να καυχιέται ότι είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ.”

Η αίσθηση της τοπικότητας, της κοινότητας, της γειτονιάς αναπτύχθηκε στο αγώνα εναντίον του ICE, στην υπεράσπιση των μεταναστών γειτόνων στην Μινεάπολη. Στην εξέγερση που διήρκεσε εβδομάδες. Ο δημοσιογράφος Άνταμ Σέρβερ περιέγραψε αξιομνημόνευτα την καθοδηγητική ιδεολογία της αντίστασης της «γειτονιάς», την «δέσμευση για την προστασία των ανθρώπων γύρω μας, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι ή από πού προέρχονται». Ήταν μια ανοιχτόκαρδη, φιλόξενη ηθική που ένωσε τεράστιους αριθμούς απλών ανθρώπων για να κάνουν κάτι απλό: να προστατεύσουν τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινότητάς τους από αυτό που έμοιαζε πολύ με εισβολέα. Αυτό σήμαινε τα πάντα, από το να αντιμετωπίσουν τις σφαίρες, μέχρι το μαγείρεμα του δείπνου και το άνοιγμα εφεδρικών δωματίων σε οικογένειες που δεν ήταν πλέον ασφαλείς στο σπίτι. Οι εισβολείς ήταν τα ες ες του ICE και όχι οι μετανάστες. Με αυτούς και με αμέτρητους άλλους τρόπους, οι κάτοικοι της Μινεσότα εξεγέρθηκαν για να επιμείνουν ότι οι γείτονές τους ήταν ήδη εκεί που ανήκαν, είτε είχαν γεννηθεί, όπως το έθεσε ο Σέρβερ, στη Μινεάπολη είτε στο Μογκαντίσου.

Τα ανθρώπινα δίκτυα που χτίζουν οι γείτονες, τετράγωνο με τετράγωνο, ομαδική συνομιλία με ομαδική συνομιλία, είναι κάτι περισσότερο από απλή άρνηση. Στην εποχή μας των διαδοχικών σοκ και των αλληλοεπικαλυπτόμενων κρίσεων, αποτελούν επίσης τη βάση για ένα διαφορετικό είδος επιβίωσης. Εκεί που οι διάφορες φασίστες χτίζουν καταφύγια για τους λίγους, τα δικά μας είναι δίκτυα επιβίωσης που βασίζονται στην αρχή ότι ο καθένας από εμάς, χωρίς εξαίρεση, αξίζει να ζει και να ευημερεί. Δεσμεύονται επίσης από την πεποίθηση ότι η ασφάλεια του άλλου όταν έρχονται τα αναπόφευκτα σοκ είναι ιερό καθήκον. Μέρος αυτού περιλαμβάνει την αφήγηση νέων ιστοριών, ιστοριών που είναι ειλικρινείς και αρκετά εμπνευσμένες ώστε να βοηθήσουν τους εξαντλημένους συνανθρώπους μας να ερωτευτούν ξανά το ένα και μοναδικό μας σπίτι και να δεσμευτούν ξανά προκλητικά να το υπερασπιστούν με ό,τι έχουν...”

*Αποσπάσμα των κύριων σημείων που επέλεξε το artinews.gr από την προδημοσίευση στον Guardian

Οι αλγόριθμοι, τα σύμβολα, τα συνθήματα της ακροδεξιάς και η βραχμανική αριστερά

 

Τι είναι οι αλγόριθμοι που χρησιμοποιούν οι πλατφόρμες στο διαδίκτυο; Οι αλγόριθμοι, είναι προγράμματα που δημιουργούνται μετά από συλλογή στοιχείων από χρήστες του Διαδικτύου με βάση τα οποία βγάζουν συμπέρασμα για τις ιδεολογικές τους καταβολές και τις πολιτικές τους προθέσεις. Με αυτόματο τρόπο κατατάσσουν τους χρήστες σε κατηγορίες και στη συνέχεια προσαρμόζουν τα μηνύματα (διαφημιστικά και μη) στην ιδιαιτερότητα κάθε ομάδας. Στο δημοψήφισμα για το Brexit π.χ. εστάλησαν ένα δισ. μηνύματα κατά τη διάρκεια της καμπάνιας υπέρ του “Ναι”. Ο Ντόμινικ Κάμινγκς στο ντοκιμαντέρ Brexit: The Uncivil War, αποκάλυψε τη νέα ολιστική προπαγάνδα, που στόχευσε στους «αόρατους», στους αφανείς, στους αποκλεισμένους, σε όσους αισθάνονται ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτούς, στους θυμωμένους, σ' αυτούς που κατοικούσαν στην ξεχασμένη ύπαιθρο, στους συνταξιούχους, ουσιαστικά απευθύνθηκε στους ψηφοφόρους που πολιτικο-ιδεολογικά έτειναν προς την αριστερά! Στόχος, να τους προσελκύσει στη θέση της δεξιάς. Ένα δισεκατομμύριο προσωποποιημένα μηνύματα -σε πραγματικό χρόνο- απεστάλησαν στα κοινωνικά δίκτυα. Έντεκα εκατομμύρια ψηφοφόροι, το 1/3 του εκλογικού σώματος, "στοχεύθηκαν" στο συναίσθημα, στην καρδιά. Ναι, θα σας φέρουμε τα παιδιά σας πίσω, τους φίλους, τη γειτονιά σας, όλα. Ήδη σας ακούμε. Ακούμε εσάς που μέχρι τώρα δεν σας άκουσε κανείς! Εμείς είμαστε εδώ για σας. Έτσι οι Βρετανοί ψήφισαν το Brexit, έτσι θα ψηφίσουν αύριο τον ακροδεξιό Φάρατζ. Αλλά και τον Κυρ. Μητσοτάκη (το νέο σύνθημά του θα είναι όπως φαντάζομαι: «Ψηφίστε Μητσοτάκη για την ασφάλειά σας στην ταραγμένη περιοχή μας»).

Οργανωμένες ακροδεξιές ομάδες χρηστών (πραγματικών και πλαστών) εξαπολύουν μαζικές επιθέσεις (cyberbullying) σε πολιτικούς αντιπάλους ή μειονότητες, σε δημοσιογράφους, ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλληλέγγυους στους Παλαιστίνιους και τους μετανάστες, σε ιστολόγια και ψηφιακά προφίλ. Χρησιμοποιούν ρητορική μίσους, ύβρεων, σεξιστικών σχολίων και ειρωνείας, κατασκευάζοντας και διαδίδοντας ψευδείς ειδήσεις (π.χ. τη θεωρία της απειλής από τους ισλαμιστές μετανάστες ("Μεγάλη Αντικατάσταση"). Στόχος είναι διαμόρφωση της εντύπωσης ότι οι απόψεις τους είναι πλειοψηφικές, εξοντώνοντας ηθικά όσους εκφράζουν αντίθετες απόψεις.

Η δράση της ακροδεξιάς δεν περιορίζεται στην μιντιακή προπαγάνδα (κοινωνικά δίκτυα και τηλεόραση), αλλά συνδέεται και με τον Δρόμο. Σύμφωνα με έρευνες, όπως αυτή του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), ο ψηφιακός ακροδεξιός ακτιβισμός στην Ελλάδα τροφοδοτεί άμεσα και καθοδηγεί τις ενέργειες στον φυσικό χώρο. Τα ψηφιακά τάγματα εφόδου συνδέονται με τα τάγματα εφόδου του δρόμου. Οι δράσεις κατά των μεταναστών και οι διαμαρτυρίες για τις ταυτότητες στους δρόμους είναι η παραδοσιακή μορφή σαν συνέχεια της ψηφιακής μορφής. Κοινός τόπος των δύο μορφών τα παραχριστιανικά δίκτυα αλλά και τα ψηφιακά τάγματα και τα bots (ψεύτικοι λογαριασμοί) δεξιών πολιτικών κομμάτων και ακροδεξιών οργανώσεων.

Τα ψηφιακά σύμβολα

Οι ακροδεξιοί αλληλοαναγνωρίζονται χρησιμοποιώντας ψηφιακά σύμβολα όπως ο Pepe the Frog (Ο βάτραχος Πέπε). Είναι το πιο διάσημο παγκόσμιο σύμβολο της alt-right έχει υιοθετηθεί πλήρως και στην Ελλάδα. Χρησιμοποιείται σε παραλλαγές (π.χ. ντυμένος ως αρχαίος Έλληνας, τσολιάς ή στρατιώτης) για να εκφράσει εθνικιστικές, ρατσιστικές ή αντιφεμινιστικές απόψεις υπό τη μορφή «τρολαρίσματος».

• Το Chad vs. Virgin Memes, είναι σκίτσα που συγκρίνουν τον «Chad» (το πρότυπο του δυνατού, παραδοσιακού, εθνικιστή άνδρα) με τον «Virgin» (τον προοδευτικό, αριστερό ή ευαίσθητο άνδρα). Χρησιμοποιείται κατά κόρον στο ελληνικό TikTok και X (Twitter) για να καλλιεργήσει μισογυνισμό και τοξική αρρενωπότητα.

  Το «Ok» Sign (👌): Αν και ξεκίνησε ως τρολάρισμα σε διεθνή φόρουμ (4chan), χρησιμοποιείται και από Έλληνες ακροδεξιούς σε φωτογραφίες ως σύμβολο για το "White Power" (W και P).

  Οι σταυροί και τα αρχαιοελληνικά σύμβολα (Μαίανδροι, Λάμδα): Μετά την ποινική καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η χρήση του μαιάνδρου μειώθηκε. Αντικαταστάθηκε από την ελληνική σημαία σε συνδυασμό με ορθόδοξους σταυρούς, βυζαντινά σύμβολα (Δικέφαλος Αετός) ή την περικεφαλαία του Λεωνίδα, ώστε να παρουσιάζονται ως «αγνοί πατριώτες».

• Η Woke ατζέντα: Χρησιμοποιείται ως όρος-ομπρέλα για να δαιμονοποιηθεί οτιδήποτε αφορά τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, την ισότητα των φύλων ή την προστασία των προσφύγων.

Για να μην εντοπίζονται από τα φίλτρα ασφαλείας του TikTok, του Instagram και του Facebook, οι Έλληνες φασίστες-χρήστες αλλάζουν τις λέξεις: Αντί για «μετανάστες» ή «πρόσφυγες», χρησιμοποιούν υποτιμητικά emojis (π.χ. 🐒, 🐪) ή σκόπιμα ορθογραφικά λάθη. Λέξεις που σχετίζονται με τη βία ή τον φασισμό γράφονται με σύμβολα (π.χ. «ν@ζι», «επίθ3ση») ή αντικαθίστανται από άλλες (π.χ. «ακτιβισμός» αντί για ξυλοδαρμός).

Τα συνθήματα

«Unite the Kingdom» (Ενώστε το Βασίλειο), «Θέλουμε πίσω τη χώρα μας» («We want our country back»), «Σταματήστε τα πλοία» με τους μετανάστες («Stop the boats»),  «Απελάστε τους όλους» / «Στείλτε τους πίσω» («Deport them all», «Send them back»), «Ο Χριστός είναι Βασιλιάς» («Christ is king»), «Έλον-Μασκ ευχαριστούμε». Αυτοί που κραυγάζουν αυτά τα συνθήματα, ξερνώντας δηλητηριώδες μίσος που κυλάει  στους δρόμους του Λονδίνου, είναι οι δεκάδες χιλιάδες οπαδοί του ακροδεξιού Βρετανού ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον, είναι εργάτες! Είναι η «Λευκή εργατική τάξη» (Working Class), είναι οι λευκοί Βρετανοί από υποβαθμισμένες οικονομικά περιοχές ή πρώην βιομηχανικές πόλεις εκτός Λονδίνου, που νιώθουν οικονομικά και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι. Είναι τα μικροαστικά στρώματα (Lower Middle Class) των αυτοαπασχολούμενων ( τεχνίτες, οδηγοί, ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων), που νιώθουν ότι απειλούνται ταυτόχρονα από τις μεγάλες πολυεθνικές, την κρατική φορολογία αλλά και τις κοινωνικές αλλαγές που επιφέρει η μετανάστευση.

Γιατί οι εργάτες αυτοί κατέφυγαν στον ακροδεξιό ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον και όχι στο στρατόπεδο των συμπολιτών τους που διαδηλώνουν στο Λονδίνο κατά της Γενοκτονίας στη Γάζα, για την 78η επέτειο της Nakba, και εναντίον του φασισμού;

Την απάντηση στο ερώτημα την βρήκα σε άρθρο του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετί. Η Αριστερά δεν προσφέρει (εδώ και καιρό) ένα ξεκάθαρο, φιλόδοξο σχέδιο οικονομικής δικαιοσύνης και οι εργατικές τάξεις νιώθουν εγκαταλελειμμένες και γι’ αυτό στρέφονται προς τον εθνικισμό και την ακροδεξιά, σημειώνει ο Πικετί. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές χώρες οι πολίτες που πριν ψήφιζαν Αριστερά, τώρα ψηφίζουν ακροδεξιά.

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε μία βασική παρατήρηση για την σταδιακή μετατροπή των κομμάτων της Αριστεράς σε κόμματα των μορφωμένων και των προνομιούχων.

Η σοσιαλδημοκρατική αριστερά (ο Πικετί την ονομάζει “βραχμανική”) “βλέπει” με περιφρόνηση τους μη μορφωμένους εργαζόμενους. Η οπτική αυτή δημιουργεί μια αδυναμία επικοινωνίας και συχνά την “περιφρόνηση” των μορφωμένων εργαζόμενων προς τους μη μορφωμένους που συνήθως παραμένουν στην εργατικές συνοικίες, ενώ οι πρώτοι μετακομίζουν στην περιφέρεια των “ευγενών προαστίων”. Η ακροδεξιά εκμεταλλεύεται το επικοινωνιακό κενό κολακεύοντας την αμορφωσιά των εργαζομένων των εργατικών περιοχών (στην Πορτογαλία περιοχές που ψήφιζαν παραδοσιακά αριστερά, μετακινήθηκαν στην ακροδεξιά) ενώ παράλληλα προβάλλει την καπατσοσύνη, την μαγκιά, την αρρενωπότητα, την δήθεν πρακτικότητα και τον συνομωσιολογικό τρόπο σκέψης, ο οποίος δεν χρειάζεται επιχειρήματα και ορθολογικές αποδείξεις, αλλά μόνο εικασίες, φήμες και ψευδείς ειδήσεις, ως δήθεν “αυθεντικότητα” και “απόλυτη αλήθεια”...